Бувад лабрез аз ишқат вуҷудам, меҳан, эй меҳан!
Ту будам кардӣ аз нобудию бо меҳр парвардӣ,
Фидои номи ту буду набудам, меҳан, эй меҳан!
Фузунтар гармии меҳрат асар мекард, чун дида
Ба ҳоли пуразобат мекушудам, меҳан, эй меҳан!
Ба ҳар маҷлис, ба ҳар зиндон, ба ҳар шодӣ, ба ҳар мотам,
Ба ҳар ҳолат, ки будам, бо ту будам, меҳан, эй меҳан!
Агар мастам, агар ҳушёр, агар хобам, агар бедор,
Ба сӯи ту бувад рӯи суҷудам, меҳан, эй меҳан!
Ба дашти дил гиёҳе ҷуз гули рӯят намерӯяд,
Ман ин зебозаминро озмудам, меҳан, меҳан!

Дилро бубин, дилро бубин,
Дар кӯи ҷонон омада,
Сар вожгун, тан ғарқи хун,
Афтону хезон омада.

Хоҳад, ки ҷон пешаш равад,
Ҷонон дар оғӯшаш давад,
Дунё фаромӯшаш шавад,
Маст асту меҳмон омада.

Дилро бубин, дилро бубин,
Дар кӯи ҷонон омада!

Бо он ки роҳаш танг буд,
Ҳам дуру ҳам пурсанг буд,
Бо раҳзанон дар ҷанг буд,
Фотеҳ зи майдон омада.

Дилро бубин, дилро бубин,
Дар кӯи ҷонон омада.

Гул дидашу дар ханда шуд,
Булбул аз ӯ шарманда шуд,
Тутӣ ба нуткаш банда шуд...
Дил нест ин, ҷон омада.