Эй дидаи гирёншудаи бесару сомон,
пурхун шуда чандон аз баҳри азизон!
Эй абрсифат қатразани донаи борон,
чун ҷавҳари ғалтон, муштоқи каримон.
Эй дил, шуда маҷрӯҳ ту аз ханҷари буррон,
аз дасти вазирон в-аз ҳукми дабирон.
В-эй ҳамчу кабутар ба қафас монда зи тайрон,
парҳо шуда яксон, бо зорию афғон.
Эй бастаи занҷири тазаллум тани моён,
бо чоки гиребон, афтода ба зиндон.
Хамгашта шуд аз зулм қади сарви ҷавонон
чун колиби беҷон афсурдаву ҳайрон.
Эй ҷамъи ҷавонону занон, в-эй шаҳидон,
аз хуни шумоён саҳро шуда алвон.

Шуд марду зани шаҳр сияҳпӯшу пурафғон раҳмат ба шумоён, нафрат ба амирон!

Ҳон, мужда шуд озодии ҷумҳурии шоён,
аз ҷамъи ҷавонон, шуд навбати моён
Шуд байрақи сурх аз дару девор парафшон,
чун меҳри дурахшон, ҳар сӯ шуда тобон. соли 1920

Гар ту дар пайванд бошӣ аз ҷаҳонам бок нест,
Зарра бо хуршед пайвандад, ғаме аз хок нест.
Аз гирифторони фитрокат сару сомон маҷӯй,
Хомаи аҳли ҷунунро нуктаи идрок нест.
Нест як ҷоме, ки ба ёди туаш лабрез нест,
Нест пироҳан, ки аз ишқи туаш садҷок нест.
Хастагонатро илоҷе нест ҷуз уммеди сабр,
Оҷизонро нури биҳишт аз раҳат ҷуз хок нест.
Нест ошиқ ҳар ҳаваскоре, ки лофи ишқ зад,
Бар тани ҳар кас қабои ошиқӣ чолок нест.
Хомтабъонро бигӯ оби Хизр ҷустан хатост,