Исмоил вориди Бухоро шуд; Исмоил дарҳол ваъдаи худро шикаст ва фармон дод, ки Ҳусайнро ба зиндон андозанд ва ҳокими ягонаи шаҳр шуд» .
Тавре ки аз ин маълумот бармеояд, аввалан, олимони динии суннимазҳаб (фақеҳон) дар Бухоро дар тӯли якуним аср мақоми бебаҳсро ишғол мекарданд ва дувум, хориҷиён, бо вуҷуди такя ба артиш, дастгирии оммавӣ надоштанд, аз ин рӯ амири нав, бо розигии якум (садрҳои Бухоро), бидуни мушкилоти зиёд, сардори онҳоро ба маҳбас кашид. Ин ақидаро ҳаёт ва фаъолияти Абуабдуллои дигар, ки яке аз ҷамъкунандагони машҳури ҳадиси Паёмбари тоҷик Имом Абуабдулло Муҳаммад Бухорӣ (с. 810- 870) мебошад, исбот мекунад. Имом Бухорӣ тамоми умри худро ба гирдоварии ҳадисҳо бахшидааст. Вай ҳадисҳоро аз бештар аз ҳазор шайх шунидааст ва худаш 200 ҳазор ҳадисро аз муаллимон ва хабаргузоронаш навишта гирифтааст. Аз ин уқёнуси азими ҳадисҳо (800 ҳазор) ӯ боэътимодтарини онҳо, танҳо 7 275 ҳадисро бо такроршавии баъзе аз онҳо гирд овардааст. Онҳо асоси китобаш «Ас-Саҳеҳ»-ро ташкил медиҳанд, ки дар байни ҳамаи маҷмӯаҳои дигари ҳадисҳо машҳуртарин ба ҳисоб меравад. Имом Бухорӣ шонздаҳ сол барои навиштани ин китоб заҳмат кашидааст. Китоби “Ас-Саҳеҳ”-и Бухорӣ боз бо он ҷолиб аст, ки он нахустин маҷмӯаи ҳадисҳоест, ки тибқи сабки мусаннаф («таснифи ҳадисҳо аз рӯи мавзӯъ») тартиб дода шудааст. Асари ӯ «Ал-Ҷомӣ ‘ ас-саҳеҳ» яке аз шаш маҷмӯаи ҳадисҳои суннатӣ ба ҳисоб меравад, ки баъзе аз муҳаққиқон ин китоби Имом Бухориро боэътимодтарин китоби исломӣ пас аз Қуръон мешуморанд.