кӯчманчиёни оғуз аз тарафи аҳолии маҳаллӣ (тоҷикон) нишон медиҳад, ки ташаккули синтези суғдӣ-туркӣ дар наздикии кӯҳҳои Олтой (замони ташаккулёбии этногенези туркӣ ва Хоқони туркӣ), дар шароити нав ва маҳалли наве, ки ба синтези тоҷикӣ-туркӣ табдил ёфтааст, инчунин қабилаи оғузро фаро гирифтааст, расидааст. Онҳо, ки дини исломро қабул кардаанд, ба эҳтимоли зиёд аз суғдиҳо номи «туркманҳо»ро гирифтаанд.
Дар бораи афзоиш ва болоравии нуфузи туркманҳои салҷуқӣ дар маҷрои миёнаи Сирдарё Ибни ал-Асир муфассал маълумот додааст: «Аҷдоди салҷуқиён Тукак, ки маънои номаш «камони нав» аст, хеле бомаҳорат, дорои андешаи мустақил, оқилона ва қобилияти идоракуниро соҳиб буд. Вай пешвои туркҳо-ғузҳо буд, ки ба ӯ (барои корҳои гуногун) рӯ меоварданд, на дар сухан ва на дар амал бо ӯ мухолифат намекарданд. Чунин шуд, ки рӯзе шоҳи туркҳо бо номи Ябғу аскарони худро ҷамъ овард ва хост ба сарзамини ислом равад. Тукак ӯро аз ин роҳ баргардонд.
Музокироти байни онҳо дар ин бора тӯл кашид. Шоҳи туркҳо нисбат ба Тукак дағалӣ намуд, ки вай ба руи шоҳ торсакӣ зада, сарашро кафонд. Хизматгорони шоҳи туркҳо ӯро иҳота карда, хостанд, ки дастгир намоянд. Вай ҷасурона меҷангид ва онҳоро аз пеши худ дур кард. Пайравонаш ба кӯмак расида, ӯро ҳимоят карданд ва онҳо (одамони ябғу) ақибнишинӣ карданд. Сипас ин муноқишаи онҳо бо сулҳ ба поён расид. Тукак бо ӯ (Ябғу) монд ва (писараш) Салҷуқ таваллуд шуд. Он чӣ ба Салҷуқ нисбат дорад, вақте ки ӯ калон шуд, нишонаҳои ҷавонмардӣ ва далели он, ки вай ба пешрафт муваффақ мешавад, дар вай аён буданд. Шоҳи туркҳо ӯро яке аз наздикони худ гардонда, ба мартабаи баланд баровард ва ба ӯ унвони «сюбаши» дод, ки маънояш фармондеҳи лашкар мебошад. Зани шоҳ аз пешрафти муваффақонаи Салҷуқ, ки мардум ба ӯ содиқ ва мутеъ буданд, ба ҳарос омада, шавҳарашро тарсонд ва ба куштанаш таъкидан маҷбур мекард. Салҷуқ ин