Дар ҳамин ҳол, пас аз шикасти гурӯҳи пешвои Исроили салҷукӣ, муносибати гурӯҳи дуюми онҳо бо сардории Ҷағрибек ва Туғралбек бо Алптегин, ки бар тахти Бухоро ва Самарқанд барқарор шуд, беҳбудӣ наёфт, балки, баръакс мураккабтар гардид.
Ҳатто кӯшиши ҷалби Юсуф, писари фавтидаи Мӯсо ибни Салҷуқ, аз ҷониби Алптегини Қарахонӣ, натавонист иттифоқи қабилавии Салҷуқиёнро раҳна кунад. Қатли ин пешвои салҷуқиён Юсуф боиси задухӯрдҳои хунин байни салҷуқиён ва амири Қарахонӣ Алптегин гардид. Дар зери фишори артиши доимии Алптегин ва мухолифони суннатии онҳо дар шахси Ябғуи оғузҳо Салҷуқиён ҷангро бохта, ба Хоразм ақибнишинӣ намуданд. Дар ин ҷо, ҳокими маҳаллӣ Хоруни Алтунтош, ки тасмим гирифта буд, салтанати султон Масъуд Ғазнавиро (вориси султон Маҳмуд)-ро сарнагун созад, мехост иттифоқчиёни навро барои ҳадафҳои худ истифода барад. Акнун, аз соли 1030 то 1034, давраи калавиши қабилаҳои салҷуқӣ дар байни ҳокимони Варорӯд ва Хоразм оғоз ёфт, ки баъзан ба силоҳи дасти онҳо дар мубориза бо султонҳои Ғазнавиён табдил меёфтанд.
Пас аз марги ду сарпарасти онҳо, амири Қарахониён Алптегин (1034) ва Хоразмшоҳ Ҳорун Алтунтош (1035) ва муноқишаҳои минбаъдаи дохилии ворисони онҳо пешвоёни Салҷуқиёнро маҷбур карданд, ки аз чарогоҳҳои Варорӯд ва Хоразм дур шуда, ба ҳудуди Хуросон кӯч банданд. Ҳамзамон, яке аз омилҳои муҳоҷирати онҳо ҳамлаи харобиовар ба урдугоҳҳои онҳо аз ҷониби хешовандондушманони онҳо-оғузҳои Сирдарё бо сардории Шоҳмалики Баронӣ буд. Дар ин ҷо, байни ду шохаи қабилаҳои оғуз хусумати амиқе мавҷуд буд. Оғузҳои Сирдарё, ки ба суннатҳои бодиянишини худ содиқ монданд ва хешовандони онҳо (туркманҳои салҷуқӣ), ки дини исломро қабул карда, барои ҳимояти аҳолии марзии