Ҳусейн (с. 1161) шаҳрро забт карда буданд, пешравии Ғӯриёнро ба Ҳиндустон ба таъхир андохт. Ҷияни султон Алоуддин султон Ғиёсиддин Муҳаммад ба оғузҳо ҳамла карда, онҳоро аз Ғазна ронд ва то 1183-1184 Лоҳурро ба муҳосира гирифт. Дар солҳои 1186-1187 ӯ ниҳоят Панҷобро ишғол карда, Хусрав маликро аз тахт сарнагун карда, ӯро дар Ғӯр ба зиндон андохта, дар ниҳоят мероси Ғазнавиёнро пурра азхуд намуд. Пойтахти аслии Ғӯриён, Фирӯзкӯҳ тавассути фаъолияти ин султон Ғиёсиддин Муҳаммад, аз ҷумла, манораи машҳури Ҷам, дар наздикии қалъаи Фирӯзкӯҳ қарор дорад, васеъ карда шуд. Як шоҳаи дигари Ғӯриён бо сарварии Фахриддин, писари Иззоиддин Ҳусейн қудрати худро дар Бомиёни ба наздикӣ ғасбшуда таъсис дод ва қудрати ӯ ба шимоли Афғонистон то Амударё паҳн шуда, ба соҳили рости он то ба Чағониён ва Вахш гузашт.
Давлати Ғӯриён дар замони ворисони Алоуддин Ҳусейн, дар замони ҳукмронии Султон Ғиёсуддин Муҳаммад (дар Ғӯр дар солҳои 1163-1203) ва бародари хурдиаш Муаззиддин Муҳаммад (султон дар Ғазнӣ дар солҳои 1173-1206) ба қуллаи ниҳоии худ расид. Шарикӣ ва садоқат ба якдигар, ки барои Шансабонони аввал падидаи ношинос буд, аз ҷониби ин ду бародар қабул карда шуд. Онҳо хуб дарк карданд, ки натанҳо ҳамлаи давлатҳои пурқудрати ҳамсояро паси сар кунанд, балки қудраташонро ба самти ғарб ва, хусусан, ба шарқ, васеъ кунанд. Худи воқеияти ҳарбӣ-сиёсӣ аз ин султонҳои дурандеш тақозо мекард, ки ба ҳалли мушкилоти пешомада муносибати дугона интихоб кунанд.
Дар Ҳиндустон султон Муаззиддин дар Панҷоб ва водии Ганг лашкаркашӣ намуда, соли 1193 Деҳлиро забт кард ва инчунин Мултонро аз исмоилиёни маҳаллӣ дар солҳои 1175-76 бозпас гирифт ва ба соҳилҳои Синд ва Гуҷарат ворид шуд. Гарчанде, ки баъдтар ӯ дар бораи ҳифзи мулкҳои хуросонӣ ғамхорӣ кард,