тағйироти фонетикӣ дошт. Дар матнҳои аввал матнҳо Хотанро (Хватана) меноманд. Дар забони фарҳангии санскрит номи расмии Хотан Гостана буд. Аз ин рӯ, яке аз коршиносони варзидаи рус қайд мекунад: «Инчунин ба назар бояд гирифт, ки дар забони қадимаи эронӣ (авастоӣ) «гава» маънои на танҳо «зист»-ро дошта; боз ба як минтақаи муайян тааллуқ дошт (масалан, дар Суғд)». Бо эҳтимоли зиёд тахмин кардан мумкин аст, ки дар масканҳои ибтидоии ин минтақаи бостонии ҳавзаи Тарим акси садои дури иштироки суғдиён дар якҷоягӣ бо қабилаҳои сакоиҳо ва тахорӣ, ки тадриҷан ба тарзи ҳаёти муқимӣ мегузаранд, ба мушоҳида мерасад.
Тавре ки маълум шуд, суғдиён дар ин ҷойи нав аввалин набуданд, зеро пеш аз онҳо ба ин ҷо дигар халқҳои эронии шарқӣ (усунҳо, сакоиҳо(юэчжиҳо) ва ғайра) муҳоҷират кардаанд, ки инро таҳқиқоти як коршиноси варзидаи рус тасдиқ мекунад: «Маълумот дар бораи юэчжиҳо, усунҳо ва сэҳо (сакоиҳо) шаҳодат медиҳад, ки ин қабилаҳо хеле пеш, дар асри III пеш аз милод ба эҳтимоли зиёд асрҳои VII-VI пеш аз милод ба сӯи шарқ (юэчжи то музофоти Гансу) рафтаанд”. Чиншиноси маъруфи дигари рус М. Е. Кравтсова ба навиштаҷоти қадимаи чинӣ “Биографияи Писари Осмон Му («Му тянцзы жуан»), ки дар қабри Хуай-ван (316-296 то милод) ёфт шудааст, такя карда мегӯяд, ки чини қадим то асри IV пеш аз милод аллакай дар бораи мавҷудияти кишвари Юйшан («кӯҳи яшмӣ (нефрит)») ва аҳолии хориҷии он хабар доштанд.
Яке аз лаҳзаҳои баҳсбарангез ҳаммонандии этнолингвистии сакоӣ-кушониҳо (яъне «юэчжиҳо», соҳибони «кӯҳи яшмӣ») мебошад, ки қабл аз суғдиҳо ба ҳавзаи Тарим ва минтақаҳои ҳамсоя (Гансу) омада буданд. Аксари муҳаққиқон онҳоро, бешубҳа, ба