оилаи забонҳои скифӣ-сакоӣ нисбат медиҳанд, дигарон бошанд, онҳоро дорои забони тахорӣ (ҳиндуаврупоӣ) мешуморанд. Тавре ки туркологи маъруф С. Г. Кляшторний таъкид мекунад: «Чунин як муҳаққиқи бузурги қадимаи Осиёи Миёна, ба монанди Намио Эгами ва Кадзуо Енокӣ, дар пайравӣ аз Г. Хэллоун, юэчжиҳоро қатъиян бо ҷомеаи этнофарҳангии скифу-сакоиҳо пайваст мекунад».
То замони ибтидои муҳоҷирати суғдиён ба ҳавзаи Тарим ва рушди тадриҷии он дар канораҳои шарқӣ ва ҳудуди он (Наншан, Гансу), аввалин империяи бодиянишини қадимии сакои-кушониҳо («юэчжи») ҳукмрон буд, ки муаллифи «Ёддоштҳои таърихӣ (Шитсзи)» Сима Сян дар бораи он дар ибтидои асри I то милод навишта буд, ки: «қабилаҳои юэчжиҳо ба авҷи худ расидаанд». Бояд тазаккур дод, ки аз ҷониби сакои-кушониҳо таъсис додани як империяи бодиянишин, ки бо халқҳои суғдӣ алоқаманданд, ба мустамликадории васеи шарқии онҳо дар ҳавзаи Тарим ва минтақаҳои ҳаммарзи он монеа эҷод накарда, аниқтараш онро ташвиқ кард. Аз тарафи дигар, бунёди шаҳрҳои сершумори воҳавӣ на танҳо бо тарзи зиндагии бодиянишинони ин созандагони империя рақобат намекарданд, балки, баръакс, тарзи ҳаёти онҳоро тавассути истеҳсоли маҳсулоти кишоварзӣ ва ҳунармандӣ пурра менамуд. Дар ҳайати ин империяи кӯҳнашудаи бодиянишин дар ибтидо хуннҳо, инчунин ҳамчун мутеъ (вассал) мавҷуд буданд, ки садоқати онҳоро ба ҳокимияти олӣ дар амалияи гаравгонии аъзои оилаи пешвоёни қабилаҳои онҳо нишон медод. Дар ин бора «Ёддоштҳои таърихӣ»-и чинӣ шаҳодат медиҳанд, ки дар он омадааст: «ӯ (роҳбари хуннҳо Тоуман-М.А.) Маодунро (писари