-Намедонам. Деворҳо бетонӣ буданд ё гилин, вале аз он ҷо фирор намудан имкон надошт.
-Дар суҳбати дирӯза иброз намудед, ки лаҷоматонро худи шавҳаратон ба дасти ҳамсоя дод.
-Чӣ, шумо ба ин бовар надоред?
-Акнун дорем.
-Мо бошем донистан мехоҳем, ки он тири субҳгоҳӣ ба ҷони кӣ равона шуда буд?
-Дишаб, вақте ки шавҳарам бандаро дар хиёнату бевафогӣ айбдор намуд, банохост як сухани дар фурудгоҳ гуфтаи ӯро ба ёд овардам...
-Хуш бошад.
-Мо он субҳ ногаҳон ба фурудгоҳ рафтем, дурусттараш, ҳамсарам нияти сафар намудан ҳам надошт, вале шабона касе ба ӯ занг заду чизе гуфт. Маҳз ҳамин гуфтугӯи телефонӣ оғози сафари навбатии вай гашт, вақте ки ба фурудгоҳ рафтем, шавҳарам ба пеши яке аз кассаҳо рафт ва ман шунидам, ки мегуфт:
-Ба сайрхати аввалин як чипта.
Нафаре, ки дар дохили касса буд, тариқи баландгӯяк ӯро ҳушдор сохт, ки баъди як соат тайёра ба самти Бишкек парвоз мекунад, агар ӯ зид набошад.
-Мешавад, - гуфт ҳамсарам ва баъди панҷ дақиқа бо он чиптаи гирифтааш рост ба баромадгоҳи якум рафт. Чун бақайдгирии бағоҷ ва ба ҳисобгирии мусофирон дар марҳилаи анҷомёбӣ буд, дар пеши дари даромадгоҳ монеае рух надод ва ҳангоми хайрухуш ӯ аз бари рухсорам бӯсида, оҳиста ба гӯшам пичирос зад:
-Бону, аҷаб нест, ки имрӯз маро напурсанд, вале ту бояд ба онҳо фаҳмонӣ, ки ман аз пайи корҳо ба Кӯлоб рафтааму шояд дертар баргардам.
-Он рӯз чунин занги телефон буд.
-Бале, қарибиҳои шом нафаре занг зада Қиёмро пурсид ва банда ба ӯ ҳамон посухеро гуфтам, ки ҳамсарам фармуда.
-Пас чаро дар ин бора барвақттар нагуфтед?
-То дарнарасад, ваъдаи ҳар кор ки ҳаст. -Магар ҳамин суханро дар оғози суҳбат шумо нагуфта будед?
-Яку сифр ба фоидаи шумо.
-Аминам, ки боз ягон ҳолатеро ба ёд меоред.