-Чаро?
-Агар аҳамият медодӣ, шояд баҳри илм навоварие мешуд.
-Ба суханони ман бовар намекунед?
-Не, чаро бовар накунам. Аслан марди мусулмон набояд ба гуфтаҳои Худову расул шак биёрад.
-Пас чаро ин қадар кунҷковӣ мекунед?
-Ман барои худ не, барои илм дилам месӯзад.
-Илмро биё ба ҳоли худаш мон. Беҳтар ки ҳиссаи маро биёр.
-Шаб дароз аст, бигузор сояат каме дар берун истироҳат кунад.
-Ӯ зиёд интизор намешавад, рафту дар давоми як соат ман барнагардам, ӯ ба милиса занг мезанад ва фардо боз лифофаро ҳам ба милиса месупорад.
-Гумон дорӣ, ки ман чизҳои аз мағоза рабударо дар хона нигоҳ медорам.
-Албатта.
-Хато мекунӣ.
“Эй, биё мон ӯро, ягон кас ҳамроҳаш нест, касе ҳам ба суроғаш нахоҳад омад, чӣ лозим борро ду тақсим кардан.
-Астағфируллоҳ!”- гуфт ӯ вале мусоҳибаш нашунид.
-Набошад, ман рафтам,-аз ҷои бархест Асрор.
-Ба куҷо?
-Гӯё намедонӣ.
-Аз куҷо донам.
-Набошад дониста мон, ки ба милиса меравам.
-Ба милиса рафтан ҳалли кор нест.
-Медонам, вале маро илоҷи дигаре нест.
-Сар амон бошад, кулоҳ ноёб нест.
-Маро натарсон, аздусар ман аз баҳри ҳиссаи хеш намегузарам.
-Ман туро тарсонданӣ нестам.
-Чаро ман ба худат бовар кунам?
-Бовар кунӣ ё не ихтиёрат, вале касе моро ғорат кардааст.
-Чӣ хел ғорат? Шумо чиҳо гуфта истодаед?
-Ҳамин хел одӣ, ман ҳамаи он чизҳои дуздидашударо шабе барои эҳтиёт ба назди масҷиди калон бурдам ва дар гӯшае пинҳон кардам, чунки боварӣ доштам, ки ба гӯшаи хаёли ягон кас ҳам намеояд, ки масҷидро рафта кобад.