Асарҳои мунтахаб ҷилди 9
- Шояд баъди марги Мустафо дили дугонаашро таскин дода бошад?
- Чӣ хел таскин?
- Охир вай мегуфтагист, ки “Гулноз, ту ба марги шавҳар мотам нагир, чунки ў ба нохуни поят намеарзид. Хоҳ бовар намоӣ, хоҳ не, ман худам се маротиба Мустафои туро бо дигаре дидам…”
- Ин хел шуданаш мумкин нест.
- Чаро мумкин набудааст? - шунид ў боз нидои қалби реши хеш.
- Чунки аз қафои шахси фавтида ё сухани хуб мегўянд ё умуман чизе намегўянд…
- Баҳс намекунам, вале…
- Вале чӣ?
- Агар Мустафо Наим бо марги илоҳӣ дунёи фониро тарк мекард:
-Агар теғи олам биҷунбад зи ҷой, Набурад рагеро нахоҳад Худо. - Ҳамааш дуруст, вале сабабҳои сўхторро ҷўё шуда, оқибат то ба худат ҳам расиданашон мумкин.
- Ман сўхторро тарзе ташкил намудам, ки касе сарчашмаи онро наёбад.
- Рафту…
- Бовар намекунам.
- Ҳамин аст хатои худат.
- Чӣ?
- Гуфтам, ки ҳамин аст хатои ту.
Ин даъфа вуҷуди ҷавонзан аз аввала дида зиёдтар ларзид.
Ў қариб ки аз ҷояш парида хест. Назди тиреза рафт. Офтоб ба ғуруб рафта буд. - Худоё…
- Офаридгорро ба ёд овардӣ?
- Мо ҳамеша ба омўрзиши ў ниёз дорем.
- Тавба намо!
- Албатта,тавба мекунам. Тавба кардам, ҳазорон бор тавба…
Барномасозӣ
Олами Афсонаҳо
Ахбор