– Роҳро бо ҳам чақ-чақ карда ба охир мебарем, – ронанда мошинро сабук ба роҳ даровард.
– Э, умратон дароз бод! Илоҳо, хока гиред, зар шавад! – дуо кард пирамард ва оҳи сабук кашид. Ин нишонаи осудагии ў буд.
Хомўшӣ ба миён омад. Баъд ронанда лаб боз кард:
– Чаро зиқед, падар?
Пирамард бо алам ва канда-канда гуфт:
– Чӣ хел зиқ нашавам, писар? Бовар кунед, ду соати расо дар канори роҳ рост истодам. Як ронанда намегўяд, ки саги куҷоӣ. Ё тавба! Шув-шув гузашта мераванд. Мегўйӣ паси рул робот нишаста бошад.
Худоё! Дурўғ гуфтам. Як нафар истода буд.
Баробари истодан пурсид, ки:
– Чанд сўм медиҳӣ?
– Чанд сўм? Панҷ сомонӣ медиҳам.
Рўи ронанда каҷ шуд.
– Бист сомонӣ диҳӣ мебарам.
– Во-о-ҳ!
Шинаҳои мошин фиғон кашиду мошин гўё аз ҷо парид.
Ронанда ба ҳасрат оҳ кашида:
– Наранҷед, падар, – гуфт. – Асабҳоятона эҳтиёт кунед. Ба гапам розӣ ҳастед ё не?
Пирамард бо шавқи беандоза гуфт:
– Сад дар сад! – ва афзуд: – Ҳа-а, ҳоло аз ҳеҷ кас ранҷидан мумкин нест. Умедвори некӣ шудан ҳам хатост. Аз худат намонӣ. Аз худат мондӣ – тамом, ҳолат хароб.
– Аз куҷо меоед, писар?
– Аз деҳаи Меҳнатобод, – ҷавоб дод ронанда. – Волидайнамро хабар гирифтам.
– Чӣ, онҳо беморанд? – ташвишомез пурсид пирамард.
– Э не-е, шукри Худо сиҳату саломатанд. Аёдати онҳо қарзи фарзанд аст. Онҳо ҳамеша бо умед чашм ба роҳи фарзанд медўзанд. Фарзанд риштаи ҷони онҳост. Аз дидани чеҳраи фарзанд беҳтар хушбахтие нест. Чашмонашон равшану дилашон мадор мегирад. Аз ин рў тез-тез хабар гирифта, хизматашона мекунаму дуо мегирам.
– Офарин, писарам! – таҳсиномез нидо намуд пирамард. – Илоҳо, баракат ёбед! Хока гиред, зар шавад!
– Ҳоло ҳеҷ кор накарда, – бо табассуми ширин гуфт ронанда, – ду бор дуоям додед, падар. Ташаккур!