Порс механдид, боке набуд; ба ваъдаҳои модари ў низ хандид:
«Гар моро озод бикунӣ, яксола хироҷи мамлакатро бахшамат.»
Чунин талаби модари Дороро шоҳ Искандар истеҳзо кард:
«Мамлакат аз они мост, на хироҷи солонаи он.» Ва баъди ин ҳама ҷойи талош намонд. Доро донист, ки бо Искандар сулҳ бастан имкон надорад. Ва ҳолиё шаҳриёри Эрон хобпар гашта, дам ба дам ҳалқу забонаш хушк мешавад:
«Мозай низ натавонист пеши роҳи сарбозони мақдуниро бандад. Ин сатрап садқаи Киликия шавад!» чунин хулоса кард ва пеши назараш сарбозони зархариди юнонӣ омаданд:
«Наход хиёнат карда бошанд ин кабудчашмон?… Бесус маро душман бувад ё дўст?… Касро шинохтан кори ҳар чашмбасар набувад…»
Пилони ҳиндӣ, ки то ин дам хомўш буданд ва кафшер доштанд, наъра заданд ва асбони ҷангӣ сайҳа кашиданд. Ҳама безобита гаштанд, бавижа шоҳ Доро, ки корзор оғозида бошад.
Сарпос ҷосусонро баровард, вале намедонист чӣ бикунад бо онҳо: сар диҳад ё сар гирад. Чун Доро озодашон карда буд, ноилоҷ монд.
Шоҳи Порс Дорои Саввум фармондеҳии артишро ба сатрапи Бохтар Бесус супорида буд. Оне пеш бо ў сахт гуфт; ҳолиё майли дидори ўро надорад. Бесус ошуфтаву гирифта ва димоғсўхта аз пардасаройи ў баромад; ҳаваси дидори ўро надошт. Аммо Доро ҳолиё ҳаваси дидори ўро кунад. Бесус, ки чунин хоҳиш пайдо кардани шоҳро умед надошт, музтарибҳол ба ҷабҳа бирафт, то аз назар гузаронад ҳар фавҷро. Аз бехобӣ ва изтироб ва ҳолати ҳозирбош онҳо он қадар хаставу беҳол гашта буданд, ки истех хобашон мебурд, аммо худро пучидаву газида бедор медоштанд.
Яқин, ки ҳавсалаи сарбозон пир гашта ба разм.
Ва он шаб андар рустои Говгомол касе намонда буд ҷуз сагҳо.
Ҳама бору буна баста, пинҳонӣ сутурон пешандоз карда ба кўҳҳо рафтанд, ки гар корзор шавад, ҳама поймол хоҳад гашт. Чун аз ин сўй наъраву сайҳа мезаданд, он ҷо сагон зуза мекашиданд. Вале ду ҷабҳаи рўёрў зери осмони ситорабор орому хомўш буданд; лек пурандеш, ки дар ин корзор киро гум мекунанд ва чӣ ба даст меоранд. Онҳое, ки дар куштан қассоб гашта буданд, ба назарашон одамкушӣ мўркушӣ метофт; вале ононе, ки ҳанўз ҷангро надидаанд, гумон доранд, ки пайкон нахуст синаи эшон шикофад.
Ва чун субҳи козиб расид, сарбозони эронӣ аз рўйи гуфтаи он ҷосус: «Искандар субҳи козиб ҳуҷум кунад», аз нав машъалҳоро нафт карда, биафрўхтанд ва ҳушёр аз хоб гашта, омода ба набард шуданд. Субҳи козиб гузашт, субҳи содиқ низ ҳам. Ҳамлае ба вуҷуд наомад. Доро дурўғу фиреби ҷосусро дарёфт.