БАНДИ ДУВВУМ

Чун субҳ дамид, сарони сипоҳи Искандари Мақдунӣ, ки тамоми шаб чун шоҳ дилашон фишор ёфта, хунашон гоҳ тезу гоҳ суст гардиш карда, ғанав накарданд, гирди хаймаи ўро гирифтанд.
Искандари бедор, ки зиёдтар аз Доро ташвиш дошт, рафтори сарони сипоҳро дида, Пармониёни корзордидаро пеш хонд ва дастур дод:
— Осема мабошед, субҳона бихўред!
Пармониён ҳамчунон амрро бар сипоҳ кард. Чун сарбозон субҳона мехўрданд, Искандарро хоб бурд ва хобе дид: «Дарвеши тангчашме оғушта ба хоку хору хас ворид шуд ба хаймаи Искандар. Шоҳи мақдунӣ чун марди бегона андар хаймаи хеш дид, пурсид:
— Кистӣ?
— Дарвешам.
— Чӣ мурод дорӣ?
— Хоқони Чин фиристода маро, то туро ба меҳмонӣ хонам.
— Матлабу мурод чист?
— Ошноии осоишта.
— Ошноии осоишта? Яъне, ҷанг набошад?
— Бале!
— Яъне, чун мисриён шумо низ шоҳи мақдуниро шоҳи хеш хонед ва писари худои хеш?
— Оре!
— Агар чунин, чаро худи фағфури Чин наёмад?
— Ў фиристод маро, зеро бовар дорад ба ман. Ту низ бовар бикун ба ман.
— На-а-а, ин носипосист. Бигўй, хоқон биёяд.
Дарвеш андаке безобита гашт ва надонист чӣ гўяд бо ў ва рост гуфт:
— Хоқон манам!
Искандар аввал хандид, пасон дар шигифт монд, ки ҳеҷ шоҳи шарқиро дар чунин ҳол надида. Ғазаб кард: «Мазоҳ кунӣ?» Дарвеш чун Искандарро тунд дид, аз зери остини ҷанда нигини шоҳӣ намуд. Искандар шубҳа дошт. Кунун пиндорад, сохтакорист ва найранг. Андаке аз ғазаб фуромад:
— Чаро ба чунин сурат омадӣ?
— Дар сурати фағфурӣ ба ту расидан лоимкон буд. Ба зиёрати Писари Худо омадам. Ўро ба меҳмонӣ хонам.
Искандар ба андеша рафт. Чашм чаронд ба атроф. Касеро надид. Ҷавонӣ ва камтаҷрибагиаш монеъ буд посухи қатъиро.
— На. Натавонам меҳмони ту будан; кори заруре дорам.