Мўяш сапед гашт дар ин муддат ва пир шуд.
— Чаро чунин кунӣ? – пурсид Искандар, вале ў посух надод;
фўк боло дошта бо баландиҳо сухан мегуфт:
«Ҳамаашро бурданд… Гарде намонд… Инак пўстҳоро баранд…
Чунки онҳо зар доранд! Баранд… баранд… баранд!!!»
— Аз барои зар чунин кунӣ? «Намонд… намонд… намонд!»
— Умед доштӣ, ки боз хазинадор монӣ?
«Хазина нест… ганҷ парешон шуд… боди дайду бурд… пеши ту бурд!» Даст баландтар то сақф меёзид.
— Бо кӣ гўйӣ ин ҳарфҳо?
«Чаро надоштӣ онҳоро? Айби ман? Ман кардам? Ҳо-о-о… Ба ман гуфтанд: «Ў одил аст, аз пайи дунёйӣ нагардад!»
— Киро гўйӣ?
«… балки «бечорагонро бахшад» гуфтанд.»
— Чиҳо гўйӣ?
«… Рост. Ҷурми ман… Гумон кардам хазина набардорад…»
— Чаро гўйӣ?
«…Ҳо, гумон карда будам, боз маро хазинадор мемонад...»
— Забон нигаҳ дор!
«… ман сўзане набурдам, ки дастамро мебурранд…»
— Мебурранд?!
«… каҷ нигоҳ накардам, ки чашмамро мекобанд…»
— Мекобанд?
«… Нахўрдам, ки гулўям сўрох мешавад…»
— Гулўву гарданатро хоҳанд бурид!
«… Касеро набахшидам, ки моли давлат аст…»
— Нома ту набиштӣ?!
«… Пиндоштам, ки ў низ чун мани аждаҳо дифоъ мекунад он ганҷро…»
— Ту девонайӣ ё ҳакимӣ? «… Кўрнамакӣ шуд…»
— Бардоред ин девонаро! «… Носипосӣ шуд…»
— Ҳаққатро хоҳӣ гирифт!
«… Қадри намак надонистам…»
— Шоҳони ту тарсу бошанд; ватану хазина ҳимоя карда натавонанд, гуноҳи ман чӣ?
«… Хиёнат шуд… Хиёнат карданд ба Эрон…»
— Акнун чӣ хоҳиву чӣ кунӣ?
«… Мурдан авло… Фирори шоҳон дуруст буда, то набинанду насўзанд…»
— Чун мурдан авло медонад, бубаредаш!!!
«… Мебинӣ, маро рўйи тахти равон мебаранд… – чун ўро бардошта мебурданд, – чунин мегуфт: – Ҳеҷ як шоҳи Эронро чунин боэҳтиром набурдаанд…