— Дорад, хоҷа… Зеро шумо ин суханро барбадеҳ пайдо накардаед, солҳо андешидаед; аз ин рў хеле ҷолиб бояд бошад…
— На, маро ҷой лозим буд ва аз тори ғадапул хубтар ҷое набошад.
— Агар ин тавр, мо бояд бо озмуни зўри Искандарӣ аз ин роҳ убур кунем.
— Ва шумо, шоҳи ояндаи Порс, аллакай ба румиён тан додед ва расму оини эшонро пазируфтед?
— На. Чун бар пули ларзон дигар озмун гузаронида нашавад, «Зўри Искандарӣ» мувофиқ аст.
— Ба назари ман говзўрӣ мувофиқ аст: ҳар кас говзўрӣ карда дигареро ба об афканад ва бигзарад.
— Равшан, ки хоҷа ранҷида…
— На. Наранҷида... Худи ин ҷой касифҷой аст…

БАНДИ САВВУМ

Бесус пас-пас рафта андар айвони Кўшки Гардон бозистод ва садои рўдак баланд ба гўшаш омад, ки то ҳол ин зайл баланд ва рўҳбахш нашунида буд. Вале ба ў чизе нагуфта, ҷангинамо сўйи боргоҳ рафтани Моҳуй ўро дар шигифт андохт ва садои рўд боз аз гўшаш рафт. Бесус пушаймон гашт, ки чаро роз бо розбони шоҳ гуфт? Ў, ки аз рўйи дидаву шунидаҳояш дилмон аз инсон буд ва ба касе, ҳатто ба худаш, бовар надошт, аз чангу насими рўд фирефта, бар обу ҳаво асрор ҳувайдо кард: одамӣ шири хомхўрда… Ошуфтаву парешон гашт, ки Моҳуи розбон рамуз гирифт ва ба боргоҳ шитофт. Тез шуд, ки бар асари Моҳуй биравад; гоҳи ҷосусиаш назди шоҳ дарёбад ва он чӣ миёнашон гузашт яксар бигўяд: «Аз дасти ин рўбоҳи зард ҳар кор ояд». Зеро Бесус огоҳ, ки чӣ гуна бародараш Боҳуйро фурўхта унвони «хоҷа» – ро соҳиб шуд; инак Бесусро фурўхтан чӣ ҷоне дорад? Вале фан хўрд; пиндораш буд, ки шоҳ Дорои Саввум ўро мартабаи вазирӣ низ диҳад, аммо хоҷа хонд ва он нуфузу дараҷае, ки бародараш Боҳуй дошт, ўро насиб нашуд. Зеро касе ўро эътиборе надод ва ҳамагон дониста буданд, ки ин хоҷаи ахта бародарашро ройгон фурўхт ва ў миёни канизон гардад ҳам, аз дасташ коре наояд. Бар замми он вазир нашуд; олуғда. Чун наррашери аз кор баромада ғуруру ситези наррашерони ҷавонро дида хориаш ояд; дод ситониданӣ шавад. Аммо кораш барор надорад. Дунё ба умед; вазир шуда, баъд бозиҳо карданист. Аммо касе надонад, ки Боҳуй «ду вазир дар як девон нагунҷад» гуфта, пинҳониву паноҳӣ ба хотири он, ки «хоҷасарой»-и ҳақиқӣ шавад, ахтааш кунонида буд. Моҳуй ин дасисаро баъди сари Боҳуй дарёфт аз забони канизаке ва кина гирифт на танҳо ба мурдаи бародар, балки ба кулли касоне, ки талоши мансабу курсӣ доранд.