Фуромад ба асирхона, чӣ андешае дошт, ки дар сатили кўҳна дастбахок кард. Бо оби баклашка дасту рўй шуст. Нонҳои хушкро ба кисса андохт. Чашмбандро низ гирифт. Боз партофт. Занҷирро аз пойи кат баровард ва...
...ва рўйи кат шуда, дудаста аз ду лаби коҳмўрӣ дошт ва ҳаллос зада дастонашро рост кард, ки то ними даст бурун омад. То аз бемадорӣ дубора пас наафтад, сарсина пушти бом андохт ва синамолу ба зўри даст хешро пушти бом гирифт, вале нахест. Ҳамон зайл хобида атрофро аз назар гузаронд, ки куҷо бошад. Аз дури дур нури чароғи барқ метофт. Аммо намедонист, ки самт дар куҷо ва пойтахт дар куҷост. Ў ҳанўз ҳам дар андешае буд, ки ўро дар заминҳои бекаси Шаҳри Тус оварда зиндонӣ кардаанд.
Ҳамон зайле ки дароз кашида буд, хешро ба лаби бом овард ва ба пас нигарист, ки боми баланд будааст. Тасмаи миёнашро кушода ба нўги занҷир пайваст. Ва дар нўгчўбии гўё барои чунин рўз андаке аз бом бароварда баст. Кашол кард занҷирро.
Пас аз ҳамон нўгчўбии кўтоҳ, ки як қабза буд, дошта пой кашол кард ва бо занҷир қабза-қабза лағзида фуромад. Ҳалқаи занҷири ҷафо ба дасташ омад, вале то замин қариб ду метр буд. Ба нигоҳ кардан зери пой чӣ буданро намедид. Мулоҳизаи зиёд накарда раҳо кард занҷирро. Пояш ба замин расида, нишаст. Ҳис кард, ки лате нест. Оне ҳамон зайл истод ва атрофро аз назар гузаронд, ки симтўре гирифта гирди хонаро. Вале посбоне ё саге нест. Бо машаққат ва тарсу ларзи зиёд курта дарронда аз симтўр гузашт.
Лек намедонист ба кадом самт равад. Аз таваккул рў ба шимол овард аз рўйи рафти роҳи Каҳкашон.
Рафту рафт сар-сари воте ё ҷўйборе. Аммо ҷонзоте набуд. Аз асирхона дур ҳам рафт. Сонӣ чароғи мошинеро дид, ки аз роҳи дур мегузашт. Рў ба он ҷониб рафт, ки роҳро пайдо кунад. Ягонягон мошинҳо гузар мекарданд. Ў ҳар бор ё паси буттае ё даруни ҷўйборе хам мехўрд. Вале меандешид, ки дар чунин замона, ки дар ҳар сари қадам камондоре, қотиле, дузде дар камин аст, то манзил расидан саҳл набувад. Аз он ки дар зиндон аз куштори Қорӣ бим дошт, ҳоло тарсу ваҳмаш афзуд: ба даст афтад, аз сад ҷонаш якеш халос намехўрад.
Ба роҳе, ки мошинҳо гузаштанд, баромад.

---

«Зинда, апа...»
Ҳамин қадар гуфта тавонист Халил ва синаи раҳм – апа ашки шодӣ рехт, ки бе ҳамин ҳам шаборўз мегирист.
— Агар зинда, чаро наовардӣ, Халилҷон?
— Ҳоло мушкилоти оварданаш ҳал нашудааст.