Ҷосу акса заданист; биниашро сахт медорад.
Аммо андар даҳонаи танги ғор Росу ба танг омад: ў ҳама рафторҳои Ҷосуро дида ба танг омад, ки бо чунин рафтори заъифона, бо чунин беҷуръативу тарсуйӣ кас ба мурод нахоҳад расид.
Ҳамин замон олами вуҷуд аз хоб бедор мешавад, машъал аз фаро расидани рўз худ аз худ хомўш мегардад, ҷонварон аз пайи ризқу рўзӣ мешаванд; шояд он ресмони ало ҳам ҷунбида бедор гардад ва насибаҳои ба пойи хеш омадаро нўши ҷон кунад. Росуйи муғамбир сар ба ғор мехалонду бозпас мекашид; зиёдтар аз Ҷосу зери обу арақ монда, ларзаи танаш қарор намегирифт. Ба ҳар ҳол ишора мекард, ки роҳи гурезро банд накунанд. Ҳама нақшҳои дар шифту деворҳо бастаро, баъзан муҳаррикро медид ва аз чунин олами булаҷаб тааҷҷуб дошт, ки ба сохтан сохта натавонӣ.
Ҷосу як назар дид, ки он ҷонвар сар намебардорад, аммо дида во карда менигарад сўйи ў; мазмун, ҳама кирдору рафторашро мушоҳида мекунад. Як бор нигарист ҷониби Росу; дуздида нигарист. Валек Олампаноҳро надид. Чунки ў дар даҳонаи тираву тор меистод ва аз равшанойӣ дидани торикӣ саҳлу осон набуд. Аз ин рў Росу аз торикӣ медид рафтору кирдор, ҳамчунин ваҳму ҳароси Ҷосуро; хештанро гум карданҳои ўро. Бо вуҷуди ин ҳама Ҷосу азме дошт, ки ҷуз худаш касе намедонист: ба Росу нишон доданӣ буд, ки сарсупурда аст. Мурад ҳам, барои ў, дар хидмати ў, ба ёди ў мурад. Ва ларзон-ларзон як чашм ба сўйи ўву чашми дигар ба мор чун гом зада ба хирмани ҷавоҳирот расиданашро надонист ва пойи хурдакакаш шояд ба лаълии миси назарфиреби сари роҳ расид, ки садо баровард. Як қад парид Ҷосу; қарор истода ба мор нигарист – ба он посбони афсонавӣ, ки аз рўзи орзуи дунёдорӣ ба сари Одам омада, маъвою макони ў рўйи ганҷ аст.
Ҷосу ба ҳадде беҳангу бефара гашта, ки дар ҷое шикам ба замин андохта дароз кашиданист, аммо Росу бим дорад, ки ҳама корро монда, омада нохост ба сараш даҳон андозад ва гурбасон нағма кунад; он хел, ки ним хўраду ними дигар ба замин гузорад, на!
Ҳамон ки ба даҳон гирифт, гардан яктарафа карда, бо дандонҳои кунҷ хоида фурў медиҳад ва аз гулўяш гузашта – нагузашта, лаб мелесад; аз даҳшати мор ҳам даҳшати Росу гаронбортар. Зеро медонад, ки мор ба даҳон гирад ҳам, нахоида, зинда ба зинда фурў мебарад ва ў як умр дар торикистон мемонад; дигар чунин нағмаву усулҳоро намебинад ва ҷилойи рангаи ҷавоҳирот андаруни чашмонаш мемуранд.
Ва монд! Ва мурд! Ҳалқаи ало якбора ҷунбида, сараш ҳамчун забони ғук аз даҳонаш канда шуда, рафта ба сайд часпид; бозпас рабуд ва андар гўри торики даҳону гулў бикушт. Бо айнаки пешонӣ чун ситораи паррон пеш омад ва каллаи он ҷонвари чорпойи гўлу ҳайронро, ки ҳадафи сари морро ба даҳон овардан дошт, аммо роҳу усулашро намедонист, қапқонвор гирифт.