Ту як шамшер. «Эй духтари оҳангар, нияти ту пок аст, – гуфта шуда буд дар хат, – ин шамшери пирони мададгор мушкили туро осон мекунад. Ҳирифта, ба паси Кӯҳи Сиёҳ равон шав».

Духтар шамшерро бӯса карда, ба чашмонаш молида, ба миёнаш овехта, ба паси Кӯҳи Сиёҳ равон шуд. Дар саргаҳи кӯҳ хиргоҳе буд сап-сафед, даруни хиргоҳ як девкампири сафед менишаст.

– Ассалому алайкум, – гуфт духтар ба хиргоҳ даромада.

– Ваалайкум ассалом, эй луқмаи ҳалол, эй насибаи имрӯзаам! – гуфт девкампир. Саломат намебуд, ҳозир мехӯрдам, салом, ки додӣ, дертар мехӯрамат.

Духтар шамшерро бароварда, нишон дода гуфт:

– Инро шинохтӣ?

– Балояшонро гирам, ки шамшери пирони мададгор аст, – гуфт дев.

– Чанд рӯз аст, ки дар Самарқанд боронгарӣ, тарнобҳо дошт надоданд, пирони мададгор ин аҳволро дида, маро фиристоданд, ки аз пушти ту як тасма пӯстатро гирифта барам, то ки мардум ба бомҳо тарноб кунанд.

– Вой, пуштам дард мекунад! – гуфт деви сафед ларзида. Ба ҳоли ман раҳм кун!

– Ба ҳоли ту раҳм мекунам, ба шарте ки ҷои нигини Маликаподшоҳро гӯӣ.