Аз таҳхона овози ҷувоз баромад. Духтар фаромада дид, ки подшоҳ дар гарданаш юғ, зӯр зада, гирди кундаи ҷувоз мегардад, ҳар бор ки сустӣ кунад, ҷувозрон ба пушти вай як қамчин мезанад.

— Асп ёфт нашуд, ки як одамро ба ҷувоз бастаед! — гуфта духтар ба Маликаподшоҳ дӯғ заду фармон дод, ки подшоҳро аспбон таъин кунанд.

Баъд духтар Маликаподшоҳро ба шаҳри худ гирифта рафтаӣ шуд. Ду асп тайёр карданд.
Духтар ба Маликаподшоҳ гуфт:

— Ҳамон аспбонро ҳамроҳи худ мегирем, дар роҳ аспҳоямонро нигоҳубин мекунад.

Подшоҳро ҳамроҳ гирифта ба роҳ баромаданд.
Дар сари як чашма нишаста, хӯрок хӯрданд.
Баъд «шавҳар»-и Маликаподшоҳ шоҳро чеғ заду гуфт:

— Эй аспбон, як аспу ҳамин Маликаподшоҳро ба ту додам.

— Эй балои шумо подшоҳбачаро гирам, — гуфт аспбон, — ҳазл накунед, зану аспатон ба худатон насиб кунад.

Духтар ҳанҷарро бароварда гуфт:

— Агар гапи маро нагирӣ, худи ҳозир мекушамат!

Подшоҳ:

— Хайр, хайр, ҷонам қурбони шумо шавад, орзуи ман ҳамин буд! — гӯён қабул кард.