Бибидавлат ва Темури ланг

Мегӯянд шоира Бибидавлат дар шаҳри Самарқанд зиндагӣ мекард ва ҳар ду чашми ӯ кӯр буданд. Вақте Темури ланг Самарқандро гирифт, бо шоираи нобино сӯҳбат намуд ва Давлат ин шеърро хонд:
Оташ дар шаҳри Самарқанд бод,
В-ин Темури ланг чун сипанд бод.
Амир Темур аз ӯ пурсид:
— Чӣ ном дорӣ?
Гуфт:
— Давлат.
Подшоҳ гуфт:
— Давлат кӯр намебошад.
Давлат филбадеҳа ҷавоб дод:
— Агар кӯр намебуд, назди Темури ланг намеомад.

Боз шеър мегӯям

Темури ланг Шерозро тасхир карда, мардуми бегуноҳро аз дами шамшер мегузаронид. Пирон Қуръон ба даст ба кӯча мебаромаданд, то сарбурони амир аз китоби муқаддас битарсанд ва хуни ноҳақ нарезанд. Вале ҷоҳилонро чашм кӯру гӯш кару дил санг гашта буд. Аз қатли зану кӯдак низ даст намекашиданд. Бинобар ин мардум ҳамагон дар таҳхонаву молхонаҳо пинҳон шуда мекӯшиданд то пеши назари хунхорони Темури ланг намудор нашаванд. Дар кӯчаҳои шаҳр пашша ҳам пар намезад. Бар хилофи ин ҳама рӯзе дар хиёбони бузурги шаҳр марде пайдо шуд чандапӯш ва пайваста шеър мегуфт. Марди дарвешро мемонд ӯ. Сарбозони амир пеши роҳаш баромаданд ва гуфтанд:
— Эй марди дарвеш, ту кистӣ?
— Шоирам! — ҷавоб дод дарвеши чандапӯш.
— Ту ҳамвора чӣ мегӯй?