Хосияти равғани мор

Луқмони Ҳаким ба як ҷомеъа медарояд, ки одами бисёре морбирён хӯрда истодаанд. Вай ҳам каме аз равғани морбирён мехӯрад. Мехӯраду ҳамоно доно мешавад.

Аз ҳамон вақт одами доноро «равғани морхӯрда» мегӯянд.

Луқмони Ҳаким ва даъвогари дурӯггӯ

Луқмони Ҳаким дар роҳе мерафт, ки ногоҳ чашмаш ба изи пои шутур афтод. «Ин изи пои шутури кӣ бошад?» — меандешад ӯ ба роҳаш идома дода. Андаке пештар рафта буд, ки як мард аз ақибаш расида омада, пурсид:

— Шутури маро надидӣ?

Луқмони Ҳаким ба ӯ нигоҳ карда:

— Чашми чапи шутурат кӯр буд? — гуфт.

— Бале, — ҷавоб дод он мард.

— Шутурат вазнинбору шакарбор буд? — боз пурсид Луқмони Ҳаким.

Он мард гуфт:

— Бале.

Луқмони Ҳаким гуфт:

— Ана ҳамин изи пойро гирифта рафтан гир, шутуратро пайдо мекунӣ!

Он мард изи пои шутурро гирифта рафтан гирифт, аммо ҳеҷ натиҷа надид. Баъд ӯ Луқмони Ҳакимро ба пеши қозӣ бурд ва гуфт:

— Тақсир, ин одам шутури маро дуздидааст.

Қозӣ пурсид:

— Чӣ гуна шоҳид дорӣ?

Гуфт:

— Шоҳид надорам, худи ҳамин мард шоҳид аст, зеро ӯ ҳамаи нишонаҳои шутурамро медонад. Агар ин шутури маро надуздида бошад, нишонаҳояшро аз куҷо медонад?