Корнамоиҳои ғуломи зархарид

Луқмони Ҳаким тамоми умр зиндагии камбағалона дошт. Рӯзе вай аз як давлатманд сад танга пул қарз мегирад. Аз байни чанд вақт мегузараду соҳиби пул пулашро талаб мекунад. Луқмони Ҳаким ба ӯ мегӯяд:
— Бародар, ҳоло ман пул надорам!
— Ман чӣ парво дорам, ки ту пул дорӣ ё надорӣ! — мегӯяд соҳиби пул. — Ё пуламро медиҳӣ ва ё ба ивази пул духтаратро медиҳӣ! Агар ба ин ду шарт розӣ نەбошӣ, худат ба ман хидматгор мешавӣ!
— Ман ин шартҳои туро қабул надорам, — мегӯяд дар ҷавоб Луқмони Ҳаким, — ду-се рӯзи дигар сабр кун, пулат ро ёфта медиҳам!
Соҳиби пул розӣ мешавад, ки боз ду-се рӯз сабр кунад.

Луқмони Ҳаким дар бобати адои қарз чӣ кор карда нашашро намедонад. Вай худашро ба чор тараф мезанад, шабу рӯз меҳнат мекунад, вале пули қарзашро ҳеҷ ҷамъ карда наметавонад. Ниҳоят ба Худованд арз мекунад ва илтиҷо менамояд, ки ба ӯ мададгорӣ кунад. Худованд арзу илтиҷои ӯро мепазирад ва барои мадад расонидан Ҳазрати Алиро (а) ба назди ӯ мефиристонад. Ҳазрати Алӣ (а) омада, ба Луқмони Ҳаким мегӯяд:
— Дасторамро ба гарданам бандеду маро ба бозор бурда, ҳамчун ғулом фурӯшед. Агар касе пурсад, ки: «Нархи ғуломатон чӣ қадар аст?», Шумо гӯед, ки: «Нархи ғуломи ман сад танга». «Барои чӣ нархи ғуломатон ин қадар гарон?» — гуфта пурсанд, гӯед, ки: «Ғуломи ман кори сад нафар ғуломро иҷро мекунад».

Луқмони Ҳаким Ҳазрати Алиро (а) аз гарданаш баста, ба бозори ғуломфурӯшӣ мебарад. Одамон омада нархи ғуломро мепурсанд, аммо аз сабаби бисёр гарон буданаш чизе нагуфта, гашта мераванд.

Чӣ мешаваду хабари ғуломфурӯшии Луқмони Ҳаким