Дар деҳаҳо одамон барои тамошо ҷамъ меоянд. Подшоҳ амр мекунад, ки гӯштингирҳо ба майдон дароянд. Чил нафар паҳлавон бо ғуломи зархариди подшоҳ дар майдон саф мекашанд. Бо фармони подшоҳ ғулом ва як нафар паҳлавон дар майдон мемонанд, сию нӯҳ паҳлавони дигар аз майдон мебароянд. Дар ҳамин вақт паҳлавоне, ки бо ғулом дар майдон монда буд, ба подшоҳ мегӯяд:

— Эй подшоҳи олам! Ту моро ҳамин қадар хуб парвариш кардию оварда-оварда, имрӯз бо ҳамин кӯдак гӯштин меандозӣ? Ин кӯдак чӣ қуввае дорад, ки ту моро бо ӯ баробар мекунӣ? Чӣ хел мешавад, охир, вай тобу тавони як ангуштамро ҳам надорад?

— Ту аввал зӯратро нишон бидеҳ, баъд гап зан, — ҷавоб медиҳад подшоҳ ба паҳлавон.

Паҳлавон бо димоғи сӯхта гирдогирди майдонро давр мезанад. Ғулом ҳам ба таври худ ин амалро такрор мекунад. Иҷозат мешавад, ки гӯштинро шурӯъ кунанд. Ду нафар гӯштингир рӯ ба рӯи ҳамдигар қарор мегиранд. Ғулом ба ҳарифаш мегӯяд:

— Навбати зӯрӣ аввал аз ту аст! Ҳар ҳунаре, ки дорӣ ва чӣ қадар қуввае, ки дар ту ҳаст, харҷ кун!

Паҳлавон як зӯр мезанад, вале ғулом аз ҷояш намеҷунбад. Бори дигар зӯр мезанад, боз намешавад. Бори сеюм бо тамоми қувваташ зӯр мезанад, ин дафъа ҳам ғулом аз ҷояш намеҷунбад.

Ғулом ба паҳлавон мегӯяд:

— Акнун навбати зӯр аз ман аст.

Вай аз камари паҳлавон гирифта ӯро ба сари шонааш боло бардошта, чунон ба замин мезанад, ки ҷуссаи бузургаш заминро то як ваҷаб чуқур мекунад ва чанд дақиқа фазоро аз чангу хок олуда месозад.

Тамошобинон аз зӯроварии ғулом ба шӯр меоянд, ба ифтихораш қарсақҳо мезананд ва барояш таҳсину офаринҳо мегӯянд.