БАЁНИ САРГУЗАШТИ ДАРВЕШИ ЧОРУМ

Э дӯстон, зи ҳоли мани зор бишнавед,
В-аз достони ин дили афгор бишнавед;
Ҳарчанд нест манзалату қадр бандаро,
Аммо кашидаам зи бас озор, бишнавед!

Бандаи шумо, ки ба ин хирқаи фано дар хизмататон забондорозӣ мекунад, подшоҳзодаи вилояти Чинам. Аз шиддати ҷафои рӯзгор ва ситами амаки ғаддор аз мамлакати хеш бегона шуда гаштаам...

Падарам фармонфармои мулки Чин буд, бисёрии аз фармондеҳон дар таҳти фармони ӯ буданд. Вай ба ғайр аз ман фарзанде надошт. Чун ҳақир ба нӯҳсолагӣ расидам, падарам рахти зиндагонӣ баст ва дар ҳини (вақти) мурданаш ба бародари худ чунин васият кард: