– Дирӯз ман аз хонаи ту баромада мерафтам. Дар ҳаво як парандаи мушгирро дидам, ки кӯдаке дар нӯлаш ба ҳаво парвоз карда мерафт.

Дӯсташ аз ин гуфти савдогар асабонӣ мешаваду мегӯяд:

– Эй бародар, маро масхара накун. Чӣ хел як парандаи хурди мушгир, як кӯдаки чорсоларо ба ҳаво гирифта, мепарад. Охир, вай паранда чанд баробар аз кӯдак хурд ку!

Савдогар ҳам асабонӣ мешаваду мегӯяд:

– Модоме ки муш чандсад кило оҳанро хӯрда тавонад, пас чӣ тавр як парандаи хурд як кӯдаки чорсоларо ба ҳаво бардошта, парида намеравад?

Дӯсташ хатояшро фаҳмиду ба зора даромад:

– Бародарҷон, ман иштибоҳ кардам, шӯхӣ кардам. Оҳанро муш нахӯрдааст. Оҳан дар ҷояш аст.

Савдогар ҳам мегӯяд:

– Ғамгин нашав, писари туро ҳам мушгир набурдааст. Оҳанро деҳу писаратро гир.

Дидед, бачаҳои азиз, барои нафс шуда, одамон чӣ корҳое мекунанд.