ЗИРАК ВА МИРАК

Буд, набуд, дар замонҳои қадим ду дӯст буданд. Яке Зирак ном дошту дигаре Мирак. Зирак хеле ҳушёру маккор буд, Мирак содаю пуркор буд. Зирак фақат фоидаи худро меандешид, Мирак ғами дигаронро низ мехӯрд.

Рӯзе аз рӯзҳо ин ду дӯсти шафиқу мушфиқ хостанд, ки савдогарӣ кунанд. Барои донистани нозукии он ба сафар баромаданд. Ба назди савдогарҳо рафта, маслиҳат гирифтанд, чӣ бояд карду чӣ бояд накард, омӯхтанд. Як бегоҳӣ аз кӯчаи калон мегузаштанд, ки аз пеши онҳо як ҳамён баромад. Зуд кушоданду диданд, ки пури тилло.
Зирак гуфт:
– Ба касе нагӯй, қорамон барор гирифт.

Мирак гуфт:
– Хуб нест, бояд эълон кунем, ки аз кист.

Зирак гуфт:
– Дӯстам, сода нашав. Мо, ки бо нияти савдогарӣ баромадем, Худо мадад кард. Ҳоло ин тиллоро тарзе истифода барем, ки рӯзгорамон пеш равад.

Мирак, ки содаю самимӣ буд, чизе нагуфт. Ҳар
ду ба маконе расиданд, ки хеле ободу зебо буд. Ба
як гӯшаи ин макон рафтанду дар ошхонае даро-