Ҳар се зан лаъли худро ба даст гирифтанду аз даст ба даст партофта бозӣ карданд. Лаъл дар шуои офтоб сад хел ҷило медод. Он ҷилоро дида яке гуфт, ки: «ваҳ, аз ман хеле зебо аст», дигаре гуфт, ки: «не, аз ман зеботар», сеюмӣ гуфт: «не-не, аз ман зеботарин аст». Моҷаро сар шуд. Занҳо рӯканию мӯканӣ карданд.

Ҳашмат ин рафтори онҳоро дида, ангушти ҳайрат газиду хиҷолат кашид. Ночор Ҳимматро даъват кард ва аҳволро бароиш гуфт:

– Пас аз суҳбати шумо ман ба бозор рафтам. Барои ҳар занам яктоӣ лаъл харидам. Вале аҳвол боз ҳам бадтар шуд.

Ҳиммат хеле зарифона хандиду гуфт:

– Шумо маро нафаҳмидед. Лаъли хандони Ҳикмати чӯбтарош, ин санги қиматбаҳое, ки шумо аз бозор харидед, нест.

– Пас чист?

– Он лаъли хандон кӯдаки онҳост.

Ҳашмат ин гапро шуниду чанд рӯз ба андеша фурӯ рафт.

Баъд дар байни се қасри се зан, се девор сохт. Онҳоро аз якдигар ҷудо кард. Ба хонаи ҳар кадоме чандшабӣ меҳмон шуда, қасрҳоро ба занҳояш туҳфа карда, бо корвони аспу шутурҳояш баромада рафт. Пас аз нуҳ моҳ, пасопеш занҳои Ҳашмат таваллуд карданд. Ҳар кадоме, дар хонаи худ, машғули лаъли хандони худ шуданд. На моҷаро буду на ғавғо.

Баъд раиси деҳ ба Ҳашмат нома навишт: «Дӯстам, мужда бидеҳ, ки се занат соҳиби се лаъли хандон» шуд.