ЗОЛИЗАРД

Дар замонҳои қадим подшоҳе ба номи Сом зиндагонӣ мекард. Ӯ фарзанд надошт. Синнаш ҳам ба ҷое расида буд. Як шабе пеш аз хоб даст ба сӯи Парвардигор бурда, илтиҷо намуда гуфт: «Эй Худои яктои беҳамто, барои ман як фарзанди нағз ато намо, ки зебову доно бошад, дар айёми пирӣ дастгиру мададгорам шавад».

Нидои ӯ ба Худо расид. Пас аз гузашти нуҳ моҳу нуҳ рӯзу нуҳ соат дар хонаводаи Сом писаре ба дунё омад. Мувофиқи талаби Сом Худо ба вай кӯдаке дод, ки зебову хушёру зирак буд, вале мӯяш ба мисли мӯйсафедон сап-сафед. Сом зиқ шуду худ ба худ гуфт: «Эй Парвардигори олам, ман аз ту дар айёми пирӣ як фарзанд талаб кунам, ту чаро ба ман як мӯйсафеде ато намудӣ?»

Сом ба кӯдаки навзод нигоҳ карду дилаш аз дунё монд. Мӯйи кӯдак сап-сафеду ҷилои тиллоӣ мекард. Чанд рӯз аз қаср набаромад. Вазирому давлатмардон ба дидораш омада, тасаллояш доданд. Аз тасаллои онҳо Сом сахттар дар ғазаб шуду фармон дод:

— Ин нангу номус аст. Дар пирӣ ман намехоҳам, ки ба ман бо чашми таънаву маломат нигаранд. Баред, ин бачаи пирро ба таги кӯҳ гузоред.