– Пас, ин сарбозонро гирифта худат бирав.
Пирон 4-5 касро мегираду ба як фойтуну ароба савор шуда меравад. Ба сари палаки харбуза расида овоз медиҳад:
– Ӯӯӯ, барзгар! Барзгар!
Барзу аз чайлов баромада ба сӯи овоз меояд. Пирон бо сухани нарму меҳрубон мегӯяд:
– Дуруд бар шумо, паҳлавон.
– Дуруд, меҳмон.
Пирон аз асп фуромада, Барзуро ба оғӯш мекашаду ба гапаш идома медиҳад:
– Мо роҳгузарем, писарам. Ҳамроҳи шоҳи олампаноҳ дар ҳамин наздикиҳо истироҳат мекунем. Мана, ин пулро гирифта, лутфан аз ҳамин харбузаҳои ширин ба мо диҳед.
Барзу аз ин рафтори нек дар ҳайрат монда гуфт:
– Хуб шудааст. Лекин ҳозир як гурӯҳ сарбозон омада, ба палак даромада, бо кирдори бад, бо дашному нафрин аз номи подшоҳ гап заданду маро бо қамчин заданд. Албатта, ман ҷавобашонро додам. Онҳо ҳам одамони шумо буданд?
Пирон ҷавоб медиҳад:
– Мо онҳоро намедонем! Агар аз мо бошанд, дақиқ намуда ҷазояшонро медиҳем. Хуб кардӣ, ки ҷавоби онҳоро додӣ. Магар барои шоҳ аз ин харбузаҳо бидуни ризоят мегиранд? Ҳар кас барои меҳнаташ бояд музде гирад. Марҳамат, писар.
Барзу пулро дида ҳайрон монд. Пирон ба гапаш идома дод:
– Бигир, бачам, бигир. Мана, ҳар чӣ мехоҳӣ бигир.