Барзу насли насабашро намедонад. Инро фақат модараш Шаҳноз медонад. Шаҳноз гуфта буд, ки падарат паҳлавон буд, дар ҷавонӣ мурд. Барзу ба пурсиши Рустам бо ғазаб посух дод:
— Мана, насли насаби ман! – Гӯён ба Рустам як гурз ҳавола кард.

Рустам интизори чунин посух набуд. Гурз ба китфи рости ӯ мезанад. Рустам маҷрӯҳ мешавад. Сирро бой намедиҳад. Аз дарди ҷон ҳиларо пеш мегирад. Бо аспаш ба майдон давр мезанаду мегӯяд:
— Паҳлавонон ин тавр ҷанг намекунанд! Имрӯз рӯзи ошноӣ бо ту буд. Рӯзи дигар ба майдон мебароем. Хайр, то пагоҳ.

Рустам ба даруни лашкар медарояду меравад. Барзу ҳам ба назди лашкари худ бармегардад. Пирон мегӯяд:
— Э писарҷон, бачагӣ кардӣ. Бо ҳамон задани гурз дасти вай шал шуд. Ҳамон замон баста мегирифтӣ, ғалаба аз ту буд.
— Ба умеди Яздони пок, пагоҳ дасту пояшро баста, ба دستي шумо месупорам.

Рустам ғамгин шуд. Бо дасти шикаста наметавонад ба майдон барояд. Яке аз шогирдҳояш Завора ном дошт. Ба ӯ мегӯяд:
— Ту ба ман монанд ҳастӣ. Фардо Рахши манро савор шуда, ба ҷои ман ба майдон мебароӣ. Ин рақиб хеле ҷавону нерӯманд аст, лекин фиребу найранг надорад. Аз ту вай зӯртар аст, эҳтиёт шав.

Рӯзи дигар Завора бо ниқоб ба майдони ҷанг мебарояд. Барзу мегӯяд: