ОИНАИ ҶАҲОННАМО

Будаст, набудаст, дар замонҳои қадим як подшоҳ будаст. Вай подшоҳ се зан доштаст, вале фарзанд надоштаст. Рӯзе подшоҳ ба оина нигоҳ карда мебинад, ки чеҳрааш бисёр рӯҳафтода, ба торҳои мӯяш сафедӣ, дар рӯю пешонааш ожанг пайдо шудаст. Даст ба сараш бурдасту худ ба худ гуфтаст: «Э воҳ, нисфи умрам гузашт, вале фарзанд надорам. Агар одам аз худ насли солим боқӣ нагузорад, ин дунёи фонӣ чӣ даркор?»

Подшоҳ худ ба худ ин гапро аз дил гузаронида, ба касе чизе нагуфта, ба аспаш савор шуда аз дарбор баромада «ҳар чӣ бодо, бод, рафтам» гуфтаст.

Роҳ рафтасту роҳ рафтаст,
Аз баланду чоҳ рафтаст.
Бо одами маст рафтаст,
Дасту ба даст рафтаст.
Аз дарёи пуроб рафтаст,
Дар кӯҳҳо хоб рафтаст.
Бо хашму ҳашам рафтаст,
Чилим каш-кашам рафтаст.

Подшоҳ рафта-рафта ба як дашти беобу бепоён расидаст. Он тарафаш кӯҳ, ин тарафаш дара, он тарафаш рег, ин тарафаш саҳро. На об асту на