вад. Барояш оҳуву гавазну чизҳои хуб шикор карда мебараду бо девкампир очаву бача мешавад. Девкампир мегӯяд:

– Инаш кори मुश्किल. Барои ин дарахтро ба даст овардан ту бояд аз нақбе аз ин тағи кӯҳ ба он тарафаш гузарӣ. Дар он ҷо дарахтзоре ҳаст. Якеро канда гирифта мегурезӣ, лекин мисли он дафъа пасатро нигоҳ намекунӣ.

Девкампир дар як дам нақб канда медиҳад. Заркокул мувофиқи гуфти девкампир амал мекунад. Як дарахтро меканаду мегурезад. Ҳафт қадам монда буд, ки аз пушташ посбонҳо медаванду. Хайрият, ин дафъа пасашро нигоҳ намекунад. Дарахтро оварда ба даруни боғ мешинонад, ки шоҳҳои вай гоҳе механданд, гоҳе мегирянд; аз онҳо гоҳе борон меборад, гоҳе барф.

Аз байн боз чанд вақт мегузарад. Пирзол боз ба назди духтар меояд ва мебинад, ки акааш зинда баргаштааст. Ин дафъа роҳи найранги дигарро пеш мегираду бароиш мегӯяд:

– Дар дунё як чизе ҳаст, ки тамоми гапи дунёро медонад. Номи вай оинаи ҷаҳоннамо аст. Агар акаат ба ту вайро орад, дигар ҳеҷ зиқ намешавӣ. Вай тамоми дунёро нишон медиҳад. Дар даруни вай духтарони зиёд ҳастанд, ки куртаҳое доранд, доманаш чарҳу остинаш қарс мезанад. Агар оинаи ҷаҳоннамо ҳамаи дунёро нишон додан гирад, дарахти ту ҳам гоҳ гирён мешаваду гоҳ хандон, аз вай гоҳ барфу борон меборад. Дигар зиқ намешавӣ.

Пирзол ин гапро гуфта меравад. Бегоҳӣ Заркокул аз шикор меояд. Хоҳарашро зиқ мебинад.