монда, фақат машғули каминаи камтарин будан...

• Ту оё фикр кардӣ, ки мо қариб даҳ сол инҷониб ҳамдигарро надидаем?

• Бешубҳа!

• Пас чаро чунин суол медиҳӣ?

• Ба ҳар ҳол... Гуфтам, шояд супориш гирифтай.

• Бале, - хандид Нурмуҳаммад. - Ҳам супориш дорам, ҳам пои худам некашад... Кифоя?

• Набошад, чӣ! — низ хандидам ман. - Ба ин нигоҳ накарда, ҳайронам, ки ту чӣ хел аз омадани банда зуд хабар ёфӣ.

• Ба акаи Бароталӣ ягон маротиба дар бораи ман гап зада будӣ?

• Ду моҳ пештар... Он вақт аз Бойсун меомадам, яъне раҳгузар будам. Ёд дорам, ки ҳамон рӯз дар идорааш ба вай каме суҳбат карда, аз ӯру бародарони инҷой аввал туро ба хотир овардам. Олимов дар ҷавоб ба васфат гузашта, Нурмуҳаммад як инсони масъулиятшинос, гуфт...

• Хайр, бас масхарабозӣ!

• Ин масхарабозӣ не. Ман буду шуди гапро гуфтам. Аммо ту ба лабат кулӯх молида, то ҳамин ҳозир хомӯш мегаштӣ.

• Чӣ гӯям буд?

• Аз рӯзи нахуст бояд рӯирост мегуфтӣ, ки маро ҳокими зодгоҳам Бароталӣ Олимов пеши ту фиристод...

Нурмуҳаммад як-ду дақиқа хомӯш истода, ниҳоят аз паҳлӯям ҷой гирифт. Сипас маънидор оҳ кашида, ба хоса тамкин гуфт:

• Вай барин одамони дилогоҳ кам андар каманд дар ин дунёи бӯқаламун. Боз ту беҳтар медонӣ. Чунки шумо аз айёми бачагӣ ба ҳам