Либосе, ки ҳамеша нозанин аст,
На фарсояд, на кас дар он ҳазин аст.
Ҷавонмардист зебу ҳусни инсон,
Ҷавонмардӣ қабои беҳтарин аст.

Фурӯғам аз фари фарзанд бошад,
Дари бахтам дари фарзанд бошад.
Чӣ ширин он ғизо бошад, ки дар он
Ду ҳарфи тифлаке чун қанд бошад.

Чӣ муллое! Балои ҷони мардум,
Надорад раҳми фарзандони мардум,
Худаш ҷорӯбу ришаш мисли ҷорӯб,
Бирӯбад рӯйи дастархони мардум.

Ба деҳ омад адибе, шеърҳо хонд,
Аз ину он суханҳои накӯ ронд.
Бад-ӯ подоши нутқаш ҷома доданд,
Барои он ки гапро ҷома пӯшонд.

Ҷаҳон обистани сад амри фардост,
Худованд аз зуҳури мо чӣ мехост?!
Ту сират бин, на сурат, акси одам
Сареҳан дар нигоҳи марг пайдост.

Хазон дар шохаи худ барг гардад,
Сари бебарг тарки тарг гардад,
Агар дидӣ – надидӣ акси худро,
Намоён акси мо дар марг гардад.

Туӣ, к-аз осмон дастур дорӣ,
Ба дастонат паёми нур дорӣ.
Сарамро пеши поҳоят ниҳодам,
Сари бубридаро манзур дорӣ?!