Дар чеҳраи софи ту сафо мебинам,
Дар роҳи ту хешро раҳо мебинам.
То гӯш маро ҳаст, туро мешунавам,
То дида бувад, фақат туро мебинам.

Ғамҳои ману ту ҳарду бе ҳам хоранд,
Ғамҳои ману ту баҳри ҳам даркоранд.
Ғамҳои ману ту то саҳар бедоранд,
Бингар, ки ба ҳамдигар чи сон ғамхоранд.

Дидам, ки зи дидаи ту дил мерезад,
Он ишқи чигилгашта хиҷил мерезад.
Марҷон-марҷон гавҳари ноёби ҷаҳон
Ҳайфо, ки ҳама ба обу гил мерезад.

Ҳарчанд тамоми умр борат ғам буд,
Дар ҷону дилат зӯру мадорат ғам буд.
Он ёри вафодор, ки нафрӯхт туро
Як умр ҳамеша дар канорат, ғам буд.

Ин оташи дил, ки шуълаафшон бо мост,
Сӯзандаву созандаву дар ҷон бо мост.
Гар оташ аз оташқадамон бирбуданд,
Сад гулхани он ҳанӯз пинҳон бо мост.

Ҳар кас, ки надорад оташе дар бунёд,
Беҳтар бувадо, ки дуртар аз мо бод.
Мо оташи кеши рафтагонро дар ҷон
Афрӯхта дорем ба рӯзи меъод.

Дил чашми ниёиш ба ниёзат бикшод,
Роҳе ба раҳи шебу фарозат бикшод.
Ман чашм ба рӯи ту бубастам, ашкам
Чашмони маро ба пешвозат бикшод.