Номи ту чу қанд бар лабам ширин аст,
Ёди ту чу гул ба хотирам рангин аст,
Бо нози ту зиндагии ман нозин аст,
Бо рози ту рӯзгори ман озин аст.

Дунё, ки фасонаву тараб дорад боз,
Оҳанги аҷузагӣ аҷаб дорад боз,
Сад гуна ҷалолату ҷалият дорад,
Дил додаму ҷон зи ман талаб дорад боз.

Ҳар кори ту буд дар паси деворат,
Гулхори ту буд ҳар хаси деворат.
Ин сояи девори ту дев оре буд,
Девори ту буд дар паси деворат.

Орӣ будаӣ як умр аз ори худат,
Бори ту набуд ҳеҷ гаҳ бори худат,
Ту сояи девори касеро як умр,
Пиндоштаӣ ба саҳв девори худат.

Бас мард, ки дар сурати худ зоҳир нест,
Бас мард, ки дар сирати худ содир нест.
Мардест, ки дар ғоиби худ ҳам пайдост,
Мардест, ки дар ҳозири худ ҳозир нест.

Дидиву надидӣ ту ба ду дидаи во,
Пай аз пайи ту бурда шудам нопайдо, –
Бар чашми кушодаат наметобам ман,
То бинӣ маро, бипӯш чашмонатро.

Себе, ки хазонаи хасинаш монда,
Уммеди накӯи вопасинаш монда,
То ҳол дар интизори ёри худ истода,
Як мева ниҳон дар остинаш монда.