Дар оина чун дар об дидам худро,
Дар оби равон ҳубоб дидам худро
Бо чашми пуроб чун нигоҳ афкандам,
Дар оинаи сароб дидам худро.

Ман зистаам, ки аз бароят мирам,
Сад ҷабри ту дида дар вафоят мирам,
Ман зистаам, ки сар ба гардун суда,
Як рӯз расам, ба пеши поят мирам.

З-он пеш, ки даррасад ба сар тарги гул,
Парвоз кунад чу шабпарак барги гул,
Ин гуна дуруди вопасини гулро
Дар боли видоъ мебарад марги гул.

Гуфтӣ, ки манам биҳишти олам ба сиришт,
Аммо зи биҳиштамон худованд биҳишт.
Гуфтам, ки биҳишти ман туӣ, бо ман бош,
Гуфтӣ, ки надода ҷон, чун оӣ ба биҳишт?!

Ин кишвари мо диёри ору нанг аст,
Дар домани ӯ санг ба садҳо ранг аст.
Азбаски ба даҳр душманаш бисёр аст,
Ҳар пуштааш омодаву дар каф санг аст.

Дидам гулаке рози муаттар дорад,
Аз накҳати покиза ба тан пар дорад.
Дар боли шамими хуш барад кӯйи ба кӯй
Он файзу таровате, ки дар бар дорад.

Ин сурати мо нест, ки мо мебинем,
Дар оина акси худ хато мебинем.
Мо акси асили хешро нашносем,
Зеро ки на бо чашми Худо мебинем.