Шавад аз як нигаҳи ишқ ҷаҳон полуда,
Дар нигоҳат нафаси тозаи найсонро бар.

Ишқ дар ман фару пайванди худовандӣ дошт,
Боғ-боғ аз дили ман файзи фаровонро бар.

Нест тӯмори ту ҷуз номи Худо дар ёдат,
Боли уммед кушо, нузҳати Яздонро бар.

Шеър дар дил чу чароғест, ки нурафшон аст,
Роҳ тор аст, ту ин шамъи фурӯзонро бар.

Ҳамраҳи туст Худованд, магӯ: танҳоям,
Ҳусн некист, ба дил ҳиммату эҳсонро бар.

Бо саломе, ки чароғи лаби покизаи мост,
Ҳар куҷо рафтӣ ту, дар ҷилди худ инсонро бар.

ДАР МИЁНИ ХОРҲО

Дар миёни хорҳо, эй гул, ту чун рӯидаӣ?!
Дар лабонат ханда, аммо ғарқи хун рӯидаӣ.

Дар миёни хор гул рустан чи нохуш қисматест,
Дар фазои фақр бо фазли фузун рӯидаӣ.

Мекашӣ хорӣ аз ин хору муросо мекунӣ,
Чун забони ишқ аз ҷони забун рӯидаӣ.

Бо чароғи ханда рӯшан мекунӣ ин шомро,
Рамзи некӣ дар канори ин нагун рӯидаӣ.

Эй асири толеъи шӯрида, худро шод дор,
Ту ҳамон фарёди лолӣ, к-аз дарун рӯидаӣ.

Дар миёни хорҳо инак, на хорӣ, чунки ту
Ҳамчу исёни ҷаҳони вожгун рӯидаӣ.

Бо нигоҳе, накҳате панди муҳаббат медиҳӣ,
Дар ҷаҳони ҷаҳл аз ҷони ҷунун рӯидаӣ.