Кабир дар умраш чандин бор ба деҳоти гуногун рафта буд, вале ҳеҷ як деҳа монанди имрӯз диққати ӯро ҷазб намекард. Вай ба боғу полиз, ҷӯйбору иморатҳои деҳаи Занҷир нигариста, дар ҳамаи онҳо як ҳусну назокате дарьёфтан мехост, мехост, ки одамони ин деҳа ба мардуми деҳоти дигар монандӣ надошта бошанд — зебою нуронӣ, тезҳушу боҳиммат, хушлибос ва хушсухан бошанд. Аммо воқеият зуд ин орзуҳои ӯро парешон сохт. Кӯчаҳои кажу маж, порутӯдаҳо, оғилҳои пастак, одамони камсухан ва ба шахси ӯ бепарвою беэътино малулаш кардаанд.
Вай ҳавлии падари Занҷирро суроғ карду рафт.
Гирди ҳавлию боғи фақирона лаҳзае чанд гашт, вале ба дарун надаромад. Аз як чиҳат ин корро густохӣ ва беадабӣ ҳисобид, аз ҷиҳати дигар ҳавлӣ ва аҳли он барои вай беаҳмият намуд. Ба ғайр аз ин, Кабир барои ба ҳавлӣ даромадан баҳонае тайёр ҳам надошт. Сипас ба худ гуфт: «Даромада чӣ мекунам? Бе ин ҳам сари духтари бечора дар маломат аст. Ганҷи ману ганҷинаи ман! Аз ҳамин кулбаи оддию вайрона... Агар сидқан ӯро дӯстдор намебудам, магар ман бо ин одамон хешу табор мешудам?! Қафомонда гӯянд, ба маънияш дуруст сарфаҳм намерафтам, акнун ба ҳавлиҳояшон даромада, бо чашми худам дидам...»
Вай баргашта ба сӯи ҳавлие, ки усто дар он макон машғули телевизори вайроне буд, рафт. Дар ин ҳавлӣ ба