таваққуф суханашро хулоса баста гуфт: — Шумо ҳам ҳозирбинед, оқибаташро фикр намекунед. Ҳамаи ин алғов-далғови дуньё аз касофати одамони кӯтоҳбин аст.
Зӯроварӣ ҳам, фиребу қаллобӣ ҳам, хунрезию ноҳақӣ ҳам. Агар дар дуньё одамон адолату инсофро шиор мекарданд, андозаи қадри ҳар кас ростию адолат мебуд...
— Ҳой, амак, мегӯянд-ку, панҷ ангушт баробар не, — сухани ӯро бурида эътироз кард Кабир. — Дар боғатон фақат гул намерӯяд, хор ҳам аст.
— Дуруст, дар ҷое, ки гул ҳаст, хор ҳаст, панҷ ангушт баробар не, инашро ҳам медонам, — ба вай имкони сухан надод ӯ. — Лекин хинсир агар нарангуштам гӯяд, аз инсоф набудагист? На қади нарангуштро дораду на бори онро мебардорад, — ӯ ангушти хурдашро намуда, таъкид кард.
— Парво накунед, давидани гӯсола то каҳдон, вақту соаташ расад, ҷилавгирӣ мекунанд. — Бепарво даст афшонд Кабир.
Тамасхур ва оҳанги нописандонаи гуфтори ӯ ба марди деҳотӣ сахт расид магар, вай лаҳзае димоғ тоб дода хомӯш монд. Авзоъаш гувоҳи ҳол буд, ки ӯ аз дарди дил гуфтанаш ба ин ҷавони ношинос пушаймон аст. Вай бо чӯбчаи гӯгирде, ки усто сигорашро оташ гиронда партофта буд, ба замин хат мекашид.
— Шумо шаҳриҳо мора қишлоқӣ мегӯед, гӯлу нодон, аз маданият дуру меҳисобед, — гуфт оқибат мард аз андеша сар бардошта бо алам ба Кабир хитобан. — Гумонатон одам агар либоси тозаю дарзмол кашидагӣ пӯшад, гапаш суроби гапи радио бошад, ақл дорад, маданият дорад. Ба фикри ман, ақл ҳам, маданият ҳам инсофи одам аст.