Мегӯянд, ки пеш аз инқилоб, ҳатто дар солҳои ҷанг ҳам бачаҳои чордаҳсола саробони хонавода будаанд. Наход, ки фақат сахтию тангрӯзӣ бачаҳоро зуд ба камол расонад? Не, агар ин тавр бошад, фарзандони давлатмандони дуньё — ҳама хому норасида мемонданд. Ҳол он, ки аз рӯи қавли ба Артек рафтагон, онҳоро ҳаргиз фарзанди капиталист намегуфтаед. Чунон хуб навбатдорӣ мекардаанд, пухтупаз, дӯхтудӯз, ҳазору як ҳунар аз дасташон меомадаст..»
— Хуб, акнун гап ҳамин аст? — бепарво дар банди андеша афтодани Занҷир Кабирро андаке оташин карду вай бо як навъ оҳанги беэътино, гӯё дар бозор нархи қатъии харбузаеро мепурсида бошад, савол кард.
— Сабр кунем, аз сабр ғӯра ҳалво мешавад, мегӯянд, Кабир-ако, — қаҳру ситезакории Кабир ва оҳанги гуфтори ӯро хуб идрок кунад ҳам, бепарво бо табассуми ширини ҳамешагиаш сухан кард Занҷир. Пас аз лаҳзае андеша пайрави каломаш гуфт: — Албатта, на ҳар ғӯра ҳалво мешавад, лекин...
— Ба шумо ҳалво даркор бошад... — Ҷавон дар сари қаҳр ба дуруштӣ чӣ гуфтанашро надониста даст афшонд.
— Ба шумо ғӯра даркор бошад... — Занҷир филфавр бо як навъ адои ширине ӯро тақлид кард ва бо ин шӯхию зарофат мехост кудурат аз дили ҷавон бардорад, ӯро дилбардорӣ кунад, аммо Кабир ин лаҳзаи диловезро пай набурд.
Ҷавон ба нишони афсӯс сар ҷунбонду аз ҷо бархост, кулоҳашро ба даст гирифт ва ба нишони хайрухуш ба сӯи духтар як раҳ нигаристу аз дар берун шуд. Занҷир аз