— Он ҳама виқору сарбаландиҳот хӯшаи пуч будаст-ку!
— Ман розӣ не... — гуфту сипас сухани худро ислоҳ кард Карим-ака. — Мо розӣ не... Ту бояд, ки ба назди ректор боз дароӣ ва бигӯӣ. — Карим-ака ҳам тан намедод.— Виҷдон, кор, муросокорӣ — ҳамааш сонӣ... Ин гапҳот демагогияи ба ҳеҷ кас нолозим аст, худат медонӣ.
— Аллакай ҳавсалаам пир шуд, шавқамро куштанд, дӯстон, — гуфт Ғаюр ба таъкид ба замин пой кӯфта. — Ман меравам, зеро чӣ одам будани инҳоро донистам. — Шумо, Карим-ака, ин суханҳоро аз сари қаҳр гуфтед. Ман медонам, ба сухани ман писханд мекунед, аммо худатон ба садои виҷдонатон гӯш медиҳед, гӯш надода наметавонед!
— Ҳой, мон ин сафсаттаҳоро... — аз қаҳр сурх гашта гӯё бо Ғаюр ҳоло гиребонгирӣ мекарда бошад, дасташро шоф карда пеш омад Мирзо. — Охирин илтимоси мо аз ту: ба назди ректор медароӣ ё не?
— Мирзо... — гуфт Ғаюр як навъ дарднок ва озурда. Нигоҳаш гӯё синаи ӯро парма мекарданд. — Ман аз онҳо сахт дилмонда гаштам... Ту мехоҳӣ ҳоло аз худам ҳам дилмонда шавам? Ҳаминро хоҳонӣ?
— Мирзо дилаш сӯхта ин суханро мегӯяд, — гуфта Карим-ака обсофкунак шуд. — Ту наранҷ Ғаюр, гап ин хел нашудаст. Ту сари моро хам карда меравӣ, медонӣ?