-- Зери қафас шере хобидааст, ки агар чашми ӯро кӯр кунӣ, қафас аз ҳаракат бозмеистад ва ҷоду вайрон мешавад, - гуфт маҳбуси даруни қафас.

Эраҷ ба зери қафас даромад, шере дид бузургу бадҳайбат. Шер ҷавони далерро шамшер дар даст дида чунон наъра зад, ки аз ҳайбати ӯ Эраҷ се қадам ақиб рафт. Вале Эраҷ бо ҷасорати тамом ба сари шер чунон зад, ки ҳамон лаҳза шер чашм пӯшиду ба замин афтод. Қафас аз ҳаракат монд. Эраҷ қафасро шикаста марди асирро озод кард.

Ду ҷавони паҳлавон қалъаи девҳоро таку рӯ карда, байни маҳбусон марди хароби нимҷонро дарёфтанд.

Эраҷ ӯро зуд ба ҳавои тоза берун баровард. Фурсате нагузашта он мард чашмонашро кушода, нафас кашид.

-- Шумо кистед, аз куҷоед? - пурсид Эраҷ.

Мард ба чеҳраи Эраҷ зеҳн монду нафаси сабук кашида гуфт:

-- Ба назарам гарм менамой, эй писар, аввал ту бигӯ, ки кистӣ, аз куҷоӣ?

Эраҷ, ки буданашро гуфта дод.

Мард:

-- Оҳ, писарам, Эраҷам! - гуфта, ӯро ба оғуш кашид.

Ба ҳама маълум шуд, ки ин ҳамон сангтароши машҳурест, ки дар ҷангҳои зидди душманон қаҳрамониҳо нишон дода, билохир