Дар замоне, ки бояд гулҳо биханданд ва баҳори хуррам биёяд, барф меборад. Ва медонам ваъдаи омадани Ту, эй Ёр, ба барфҳои зимистон буд. Агар намеоӣ, чаро бояд барф биборад? Мардум интизори баҳоранд ва мехоҳанд хандаи гулҳоро бубинанд. Ба Худо, ҳамчунон дар интизори омаданат менишинам, агар ҳам зимистон биравад ва дигар наёяд ва барф наборад.

Ҳамсафарони Ёр дар ин роҳи бас дур! Ба шумо мегӯям, ки номи маро дар назди Ӯ ба забон ҳеҷ наёред ва аз муҳаббате, ки ба Ӯ дорам, сухан макунед. Агар ҳам аз ин ошиқи маҷруҳу роҳдури худ рӯзе ёд биёрад ва чашмонашро пуроб бубинед, бигӯед, ки ӯро намешиносем. Он гоҳ барои шумо қандҳои бас ширинро медиҳад ва оҳи сард мекашад ва дармеёбад, ки танҳост. Агар ҳам пушаймон намешавад, ки маро дар ин сафар ҳамроҳ нагирифт, ба андеша ба оина менигарад. Ба подоши ин як кори нек ба ҳар дилдодаи диёратон таронаҳои муҳаббатамро мехонам ва аз он Ёру ин сафар ёд меорам ва умедашон мебахшам, ки як рӯзи хушу офтобӣ меояд.

Чун гулаки наврӯзӣ башорати баҳорро ба мо доду худ рафт. Пиндошт, ки пас аз он, бе Ӯ баҳор меояд. Агар ҳам меомад, бе он Ёр ҳеҷ дӯсташ намедоштам ва бад-он рӯи зебояш наменигаристам, агарчи чун боронаш мегиристам.

Ин бор, ки рафтӣ, бирав ва дигар ҳеҷ маё. Ба он диёри сангинат ба суроғат намеравam ва аз як духтараке, ки ба Ту монандӣ ҳам дошта бошад, роҳи хонаатро намепурсам. Ба гиряҳои баҳор намегирям ва ба хандаҳояш эътибор намедиҳам. Агар ҳам биёӣ, лаҳзае шод намешавам ва роҳи табассумро низ мебандам. Медонам, он гоҳ хушбахтӣ оинаи Туро рӯ ба рӯи ман мегузорад ва мепиндорад, ман дар он худро мебинам. Аммо санги қазо ин бор онро мешиканад.