Хушбахтӣ, намедонам, чӣ сеҳре дорад, ки маро ба сӯи худ мекашад. Аммо ман мехоҳам ҳамчунон бо дидаи тар бимонам ва ба дили ғамзадаам ифтихор бикунам ва гулдонро бо он гули навшукуфта назди оина бигузорам. Агар ҳам аз Ёр ёд намеорам, боре ба нохост номи зебояш бар забон меояд ва вуҷудамро як гармие фаро мегирад. Он гоҳ эҳсос мекунам, ки шамолаки фораме мевазад ва мӯи маро ба алвонҷ меорад.

Гуфтӣ: «Дар ҳама олам имрӯз аз ман хушбахттар касе набуд. Агар ҳам дар тамоми зиндагӣ ҳеҷ хушбахт намешавам, ба шукри ин рӯзи хуш ба норизой аз олам намеравам». Гуфтӣ ва дар ин ҳол дидам, ки лабони хушбахтӣ моил ба табассуми ширин буд.

Аз хушбахтии ҷавоне ба ман ҳикоят кардӣ ва гуфтӣ, ки дӯсташ медорӣ. Аз бадбахтии ман низ ба дилдодаи дигари худ ҳикоят бикун ва бигӯ дӯсташ намедорӣ. Бигӯ, то ишқ бо саодат бинозад.

Марг афсонаи ширини маро дар бораи он Ёр аз пушти дар гӯш меандозад ва ба дуо мегӯяд, ки Худо зиндагии ҷовидам бидиҳад ва ба маҳбубам бирасонад.

Эй ҷавоне, ки ба он аспи бодпо саворӣ ва ба сӯи диёри ёри ман меравӣ, агар маргро дучор биёӣ, номи маро бар забон биёр ва бигӯ, ки номае аз ӯ дорам ва ба маҳбубаш мерасонам. Он гоҳ марг, ба хотири муҳаббате, ки ба он Ёр дорам, барои ту бахт мехоҳад ва ҳам зиндагии ҷовид. Агар аз ин ҳама ёд намеорӣ ва ба он азизи ман ҳикоят намекунӣ, бидон, ношукриест ба хушбахтӣ ва зиндагии ҷовид ва ҳам худ.

Куҷост он шамолаки форам, ки орзуи вазиданашро доштам? Бигӯ бар ӯ, ки агар навазад ва аз ин кӯ ба нохост ҳам