Ту будӣ, ки рӯ ба рӯи ман ба мастӣ сари худро ба китфи ҷавоне, ки ҳеҷ ишқро намедонист, гузоштӣ? Пас аз он ман ба ноумедӣ дигар ҳеҷ гоҳ сари худро пеши поят нагузоштам.

Нахостӣ, ки ман барои Ту бимирам, аммо барои як зиндагӣ низ имконам надодӣ.

Чашмонат медурахшид. Ва дар он ҳол буд, ки ман хондам, Ту касе дигарро дӯст медорӣ. Оҳ, намедонӣ чаро гиря маҷолам надод, то чанд лаҳзаи дигар бо Ту бинишинам ва суханони пур аз муҳаббати дурӯгинатро бишунавам?

Гуфтам дигар барои Ту тарона наменависам. Ва оҳи сард кашидӣ? Он оҳ барои ман буд ё тарона?

Кӯдаконам Худоро ёд меоранд ва барои хушбахтиям, эй ёре, ки ба ҷудоӣ ва бемеҳрӣ бадбахтам намудӣ, дуо мекунанд. Агар як рӯз Ту инро бубинию бишунавӣ, барои худ ва ман мегирӣ ва он лаҳзаҳои хуши зиндагиро, ки бо ҳам ба сар бурдем, ба соле як бор ёд меорӣ.

Гуфтӣ, ки имрӯз бо ҳам ба шукуфтани нилуфар менигарем. Гуфтӣ ва рафтӣ ва дигар ҳеҷ барнагаштӣ. Агар рӯзе биёӣ ва ба чашмони ман бинигарӣ, нилуфарро мебинӣ, аммо аз он ваъдаи худ ҳеҷ ёд намеорӣ.

Чаро Ту бояд аз хушбахтӣ сухан бикунӣ, дар ҳоле, ки ҳамаро ба бемеҳрӣ ва бевафоӣ бадбахт гардонидаӣ?

Аз ҳазор ҷавон, ки ҳеҷ яке Туро дӯст намедорад ва намедонад ишқ чист, ҳамеша ёд меорӣ. Аммо, ба Худо, афсӯс намехӯрам, ки чаро дил ба Ту додам ва ҳама аз ишқу дӯстдорӣ гуфтам?