Менавиштӣ ва изҳор медоштӣ, ки дӯсташ медорӣ ва барояш об аз дидагон мерезӣ ва бо ин ҳама ӯро зиндагии худ мехонию маргро нерӯе нест, ки ҳатто ошиқона номи шуморо ба забон бигирад.

Хандон омадӣ ва гуфтӣ: «Чаро намебинӣ, ки имрӯз ин гӯшвори тилло маро ба чашми мардумон зеботар аз ҳама рӯзҳои дигар менамояд? Ва ҳам ангуштаринам, ки бас қимат аст, диққати ҳазор ҷавонро ба ман ҷалб месозад. Ба Худо, ин сарбанди сабзи гулдорам ҳар касро ба ёди баҳори зебо мебарад ва пас ба шукронаам ишқро ситоиш мекунад». Ва ман бори аввал буд, ки ба хомӯшӣ аз назди Ту рафтам ва Худоро зорӣ кардам, ки бароят дил бидиҳад, дил.

Агар фардо дил ба ман бидиҳию ашкрезон ба хонаам биёй ва бихоҳӣ, ки узри ҳама рӯзҳои беишқ рафтаро бароям бигӯй, оинаи пурҷилои дастат меафтаду бо садои баланд мешиканад. Ва чаро Ту дар ин лаҳзаи бас нохуш бояд фол бигирӣ, ки ман дигар дар олам нестам? Охир ин ҳақиқатро бароят зани пирсафеде, ки аз асари ғам ва гиря Туро намешиносад, мегӯяд.

Ман духтараки зебоеро дидам, ки намоз гузорид ва пас аз он Худоро зорӣ намуд, то Туро ба ман ошиқ бигардонад. Ва чун дарёфтам ӯ низ маро дӯст медорад ва инро аз муҳаббат гуфтааст, ба дил гиристам, аммо номаеро, ки бароят навишта будам, ба дасти қосид додам.

Дигар намегӯям, ки хоб аз чашмонам рафта ва бо ишқи пурсӯзи Ту мегирям. Ба Худо, намегирям ва ҳам хоб агар мерасад, ошиқона ӯро интизорам. Магар на ӯ маро ба сӯи Ту мебарад? Оре, дар он ҳол табассуми ширин ба лаб дорӣ ва чашмони бас зебоят мегӯяд, ки маро дӯст доштаӣ.