Гуфтанд навиштаи мани ошиқи бадбахтро хондӣ ва ба ёдам оҳи сард аз дил баровардӣ. Ва ман бовар кардам. Оре, он замон борон меборид ва ҳеҷ кас умед намебаст, ки боз офтоб дубора рух менамояд ва гулҳо дар ин поёни фасли хазон механданд.

Деворро ин марди фақири баргаштабахт ба хок яксон мекунад. Ва ман пас аз он ба дуриҳо назар мекунам, агарчи намеандешам, ки як рӯз девори вуҷуди маро низ ба хок яксон мекунанд. Оре ва нигоҳи Ту то ба шабҳои пурсӯзи фироқам мерасад ва ғарибона мегиряд.

Номи Туро ин ошиқи баргаштабахт аз ёд бурдааст, агарчи ба ёдат ҳазор гули сурх нишондааст ва ҳар рӯз, пеш аз тулӯи офтоб он ҳамаро об додааст.

Агар дар намоз ба Худо роз мегӯй, як рӯз Худо хоҳад гуфт, ки ман бо ӯ ҳама дам аз Ту гуфтаам ва ҳам аз ӯ Туро хостаам.

Аз ишқ дигар магӯ. Паррандагони мусофир ба диёри бас дури гарм рафтаанд, агарчи ба ёдгор ҳар кадом паре гузоштаанд, то умед бубандем, ки боз шамолаки форами саҳар мужда аз баҳор медиҳад ва рӯзҳои зебову гарм.

Ва ба ин марди кӯр ҳасад бурданд, ки Туро ҳеҷ гоҳ надидааст ва дил надодааст ва ҳам намедонад ҳусни дилбарон чӣ шабҳои тору дарозро ба армуғон медиҳад.

Бахт ба рӯи Ту механдад. Охир мо беҳуда дар роҳи ишқ намегирием.