Гуфтӣ: «Замоне, ки чун душман ба нигоҳам омадӣ, аз Худо бароит маргро нахостам». Ва ман нагуфтам: «Марги он як дӯстро, ки барои Ту ҳазор сол пеш мурдааст, чӣ гуна метавонистӣ бихонӣ?»

Чаро марги маро аз Худо бояд бихоҳӣ? Зиндагиамро бихоҳ, барои ҷовидонӣ бихоҳ. Охир, зиндагии ман Туӣ, Ту, эй Ёр!

Барои ман дигар аз он ҳазор дилдодаи худ сухан магӯ. Оре, магӯ, то ман ба ин хаёли худ бовар бикунам, ки Туро ҷуз ман дар ин ҳазор сол ҳеҷ касе дигар дӯст надоштааст.

Ба расмҳои худ ошиқона нигоҳ кардӣ ва ман дарёфтам, ки Туро чун Ту ҳеҷ касе дӯст намедорад.

Дар ин дуриҳои дур аз Ту ёд овардам ва нола сар додам. Агарчӣ дер буд, донистам, ки он ба гӯши Ту ҳеҷ намерасад. Оре, ба дарёфти ин як ҳақиқати одӣ аз чашмонам ашк рафт, аммо на ба сӯйи Ту. Кӯдаке пас аз ин ба олам хандид ва пирамарде гирист. Агар ба чашми ошиқи дилхаста хоб меомад, дар хоб медидам, ки Ту ҳеҷ аз ман ёд намеорӣ ва бо ҷавоне, ки аз муҳаббат бӯе набурдааст, афсонаи ширини ишқро мегӯӣ. Оре, дар он ҷавони ошиқ ба манзили маҳбубаш мерасад ва ранҷи ҳазорсоларо аз ёд мебарад.

Гуфтӣ, ки ҳамроҳат дигар дар роҳи дур ба сафар намебароям. Ва нагуфтӣ роҳи зиндагӣ дур аст ё наздик.

Дигар суроғи он ёри ошноро намегирам. Ва ба раҳгузораш ҳам об намепошам. Танҳо ба як ниҳоли хушкидаи ин боғ ба ҳасрат менигарам ва барои борони баҳор афсӯс мехӯрам.

«Ситораи хунукак баромад» мегӯяд ба ман ин пиразане, ки зиндагиро бас дӯст медорад ва ба гулҳо ҳар рӯз об медиҳад.